“ben ölürsem karakutumu bulamayacaklar
ne bir aşk zarafeti
ne bir hayal tabiri.. küçücük ömrüm
hep rüzgâr gülleri kokacak!”
İlk küçük İskender şiirimi 2001 yılında henüz bir çocukken okumuştum: Parça Tesirli Melodram. Okuduğumda uzun uzun durmuştum, inanamamıştım. Bu dizeleri bir çocuk olarak aklım almamıştı -bir yetişkin olduğumda da aklım almayacaktı-. Sonra peyderpey bütün kitaplarını okumaya başladım.
Varlık Dergisi’nde “Rimbaud’larla Baş Başa” diye bir köşesi vardı. Genç şairlerin, şair adaylarının gönderdiği şiirleri eleştirirdi. Ben de bir şiirimi göndermiştim ve korkumdan haftalarca dergiye bakamamıştım. Nihayet cesaretimi toplayıp okuduğumda, şiirimin bütününü yayınladığını ve çok güzel şeyler yazdığını görmüştüm. Tarifsiz bir mutluluktu.
Bir gün tanıştık..
“Size nasıl hitap etmeliyim, İskender abi desem olur mu?” diye sordum. Kahkahalarla güldü ve şöyle dedi, “kızım ben olsam olsam abla olurum. Sen bana sadece İskender de”. O gün nasıl utanmıştım, hâlâ aklıma geldikçe yüzüm kızarır.
Dünyanın en zor insanıydı. Kimseyi sevmezdi, beğenmezdi; herkesi eleştirirdi. Nedense beni çok sevdi. Şair-hayran ilişkisinden çok baba-kız ilişkisi kurduk.
2006 yılında Taksim’deki Çin lokantasının oradaki evinde, Umay Umay’ın koltuğunda oturmuş korku filmi izlerken, ‘dolapta bira var mı’ diye soruşu geliyor aklıma. Hitchcock filmlerini heyecanla izleyişi, her izlediğinde daha da heyecanlanışı..
Bir gün oturuyoruz, telefon çaldı, arayan Alp’in annesiydi. Alp’i bilirsinizen büyük aşkı, nam-ı diğer Van Kedisi. Alp’i hapse atmışlar. Annesi kimi arayacağını bilememiş.. Uzun uzun dertleştiler.. İskender gözleri yaşlı kapadı telefonu.. Çocuklar dedi, Nevizâde’ye gidip içelim mi..
İhsan’ın Yeri’ne gittik.. İçeride hep İskender’in sözleri, şiirleri, fotoğrafları asılıydı o dönem. Şimdi nasıldır bilemem, bir daha hiç gitmedim. İskender popüler kültürden nefret ederdi; ama içten içe bence her zaman popüler olmak isterdi..
O gece başka bir İskender’le tanıştık.. Hasretle Alp’ten bahsedişi, omzumda bir çocuk, bir âşık, bir anne gibi ağlayışı hiç çıkmaz aklımdan. Eve dönerken çorap satan birini görmüştü. “Bir çorap bile almıyorsunuz şu adama” demişti. Gidip beş tane çorap almıştık, nasıl sevinmişti.
İnsanları sevmezdi; ama hiç yalnız kalmak istemezdi. Edebiyat dünyasından arkadaşı yok diye üzülürdü, ama en sert eleştirileri yaparak arkadaş bulma ihtimalini de yok ederdi.
Bir akşam şiir dinletisi vardı. Dinleti öncesi evde hayranlarıyla oturuyordu. O zaman Sezen Aksu’nun bir albümü plak olarak yayınlanmıştı: Hoşçakal. İçeri girdiğim gibi ‘gel’ dedi, ‘duydun mu şu şarkının muazzamlığını?!’ Müzikle ilgili çoğu zaman bana fikrimi sorardı. Dedim, ‘bu dünyaya ait değilmiş gibi’ ‘Aynısını düşündüm!’ dedi.. Sonra dinletide ne giyeceğini seçtik birlikte.. Ben pembe bir kazak giydirdim ona. “Heh, şahtım şahbaz oldum’ dedi…
Benim anlattıklarımı hiç dinlemediğini sanırdım ya da ilgilenmediğini. Yanında pek konuşamazdım zaten. O bugün bile okurken imtina ettiğim şairlerle anılarından bahsederken, Can Baba’nın sofrasında oturuşunu anlatırken ben ne anlatacaktım ki, üniversitedeki final sınavlarımı mı? Ama o gece şiir dinletisinde anladım ki, beni hep dinlemiş. Dinletide bir şiirini okumaya başlamadan beni göstererek şöyle demişti: “şimdi size kızımın en sevdiği şiiri okuyacağım…” ve ardından benim en sevdiğim şiiri “Kanlı Masal”ı okumuştu. Sonrasında okuldan fırsat bulduğum her boşlukta -şehir dışında okuyordum- onu görmeye gittim. Hattâ bir keresinde o da beni görmeye geldi. İlk imzaladığı kitabıma şöyle yazdı: “Varlığın hayatımızda gök gürültüsü…”
Bilgisayar oyunlarını çok severdi, ama bilgisayarla arası hiç yoktu. Bir gün “kızım dedi, benim çoğu kitabımın bilgisayarda kopyası yok, onları bilgisayara geçirir misin?” Düşünsenize, çocukluğunuz, ergenliğiniz ve gençliğiniz boyunca okuduğunuz adam, sizden kitaplarını bilgisayara geçirmenizi istiyor! İlk kopyaladığım kitap The Kırmızı Başlıklı İstasyon Şefi’ydi. Sonrasında Dedem Beni Korkuttu Hikâyeleri’ni geçirdim bilgisayara. Tahmin edersiniz, çok zordu imlâları, kalemi.. Ama tarif edilemez bir deneyimdi.
Evine gitmeden önce mutlaka arardım, bir şeye ihtiyacı olup olmadığını sorardım. Bazen Radikal gazetesi isterdi. Bazen sadece ekmek isterdi. Bunun da ayrı bir hikâyesi vardı. Gençliğinde hayran olduğu Can Yücel ile yolları kesişmiş.. Can baba İskender’i birkaç kere evine davet etmiş. Çoğunlukla eşiyle birlikte şiir, edebiyat konuşurlarmış.. İskender’in üzerinde “Derman” yazan altın bir künyesi varmış -göbek adıdır-. Can baba onu ikinci kez davet ettiğinde, hiç parası olmadığı için o künyeyi bozdurmuş. Nedenini sorduğumuzda “koskoca Can Yücel ya gelirken bir şey istese ve ben alamasam?” demişti. Ama Can baba İskender’den ekmek dışında hiçbir şey istememiş. Belki de onun da bizden ekmek istemesi bu yüzdendi…
Panik atağı vardı. Tuttu mu krizi, bodrum kattaki evinden dışarı çıkamazdı. Bazen günlerce, bazen haftalarca. Öyle zamanlarda arardı, “çok sıkıldım, gelin film izleyelim” derdi. Dışarı çıkabildiği zamanlarda da biz öğrenciyiz diye asla hesap ödetmezdi. O zamanlar pek bilinmezdi ve şiir gecelerinden, kitaplarından kazandığı üç kuruşla bize yine de hesap ödetmezdi.
Şaşılacak kadar kibardı. Kadınlara özellikle, tam bir centilmen gibi davranırdı. En büyük aşkı Alp’ti sonra yeraltı. Sarışınlardan çok hoşlanırdı. Annesini çok severdi bir de Can babayı. Ödülünü aldığı Melih Cevdet’i ama -laf aramızda- pek sevmezdi. Bir de Hilmi Yavuz’u öldürmek isterdi. Hattâ rivayet odur ki teşebbüsü de mevcutmuş.
Sonra zaman geçti.. Biz üniversiteden mezun olduk.. İskender daha görünür oldu, daha bilinir… Daha huysuz oldu.. Çoğunlukla kendi uydurduğu sebeplerden küsüp, aramalarımıza cevap vermemeye başladı. Biz daha az İskender okumaya başladık.. Zaman geçti, büyüdük ve farklı yollara savrulduk.. Bodrum’a taşındığını duydum.. Ziyaret etmek istedim ama cesaret edemedim..
Bir sabah uyandım ve hiç görmediğim kadar İskender şiiri paylaşıldığını gördüm. Aramızdan ayrıldığını anladım. Hep Oğuz Atay gibi beyin kanseri olup ölmek isterdi. “Değişik bi adamım, ölümüm de değişik olmalı” derdi. Tanıdığım en değişik, en yetenekli, en zeki, en şair adamdı.
Huzurla uyu İskender.. Yitirdiğin tüm aykırı çocuklara sarıl gittiğin yerde…
3 Temmuz 2019
İzmir
