Bana kalsa, sen hiç üzülme isterim. Yüzüne hiç gölge düşmesin. Bir an bile aklın karışmasın, bana takılıp düşme. Hep uyandığındaki gibi gülümse..
Bak, havalar yeniden serinledi. Dünyanın en güzel sonbaharı hep bu şehirde yaşanacak, bu gerçek. Gerçekler hepimizi bir oyuncak gibi oynatıyor ya, işte en çok ona bozuluyorum. Güzel bir rüya ya da hiç dillendirilmeyecek bir sır gibi taşısak hayalleri sırtımızda. Yorulunca elbet dinleniriz. Dinleriz içimizdeki o şarkıyı. Belki de yarın olduğunda, bütün şüpheli çocuklar birden uyanır, bilemeyiz. Bilirsek, çok yalnız kalırız.
Bak, durmuyor zaman. Her harf kendini bir sözcük sanıyor, her sözcük bir cümle. Koşuyoruz sersem sepelek dağlardan denizlere -bu şehir denizler şehridir, bunu hiç unutmuyoruz-. Güzel-çirkin, iyi-kötü, doğru-yanlış ne varsa, koşuyor bizimle dağlardan denizlere. Bir film görüyoruz, biraz izliyoruz, kapatıyoruz. Vakit yok. Cümleler tükense de durmuyor zaman. Durmuyoruz biz de. Durursak çok üzülürüz.
Kızıyorsun bana, biliyorum. İçerliyorsun belki de gizliden gizliye. Plastik, suni bir yalnızlığı paylaşmak istiyorsun. Oysa yalnızlık paylaşılmaz, bu anlatılır bütün şiirlerde. İşte böyle anlarda, tüm şairleri öldürmek istiyorum; zaten ölü olduklarını bile bile..
Bak, güzel bir şarkı çalıyor. Bir kadın bir yerlerde bir kediyi okşuyor. Kendini güzel bir dünyanın ortasına yerleştirmek istiyor. Ama öyle bir dünya yok. Bunu bilmediğini mi sanıyorsun, elbette biliyor. Sonra bir kitabın sayfalarını birer ikişer çeviriyor. Aylak adamlar, ressam kadınlar; samimiyetsiz dostluklar; yoksul; ama asla fakir olmayan insanlar..
Güzel bir şarkı çalıyor, bir kediyi okşuyorum. Artık kendimi güzel bir dünyanın ortasına yerleştirmek istemiyorum. Dünyayı tüm kötülükleriyle büsbütün kabul ettim. Ama bugünlerde pek kitap okuyamıyorum. Çünkü tüm yazarlar yalan söylüyor. Çünkü kimse artık yeterince âşık olmuyor. Ben aşktan ziyade, âşık olmayı seviyorum. Bir kediye, bir yere, bir cümleye ve hatta yalnızca küçük bir âna. Âşık olmazsam var olamam sanıyorum.
Kim gerçekten var olabiliyor ya da kim var olmanın dayanılmaz hafifliğini biliyor? Kelimeler, cümleler; imlâ kuralları, olmayan yüklemler, gereksiz tümleçler ve yerli yerinde durmayan özneler. Hayatın imlâsı bozuldu. Artık kimse güzel cümleler kurmuyor.
