Kendimi susturuşlarımın kalabalıklığı mı zihimin bu hali yoksa ihtimaller derlemesi mi? Güçlü görünme arzusu mu sürekli gülüşlerim? Ait hissedememek mi kaçışlarımın asıl sorunu?
Sevgi arıyor olabilir mi gözlerim? Ama eski usül sevgi. Sahi sevgi ne büyük bir şeydi öncesinde. Gitmenin sorumluluğu altında bile ezilen insanlar gördüm. Gitmek zordu, kalmak zordu, sevmek zordu. Seviyorum demenin ne kadar cesaret gerektirdiğini yazmıştım hatta bi yazımda. Şimdi saniyeler içinde yok olabiliyor bize sevgisinden öldüğünü söyleyen, olduğu gibi değilde maskelerle kendini topluma sunan sonrasında da kendine bile yabancılaşan, günün sonunda da ben kimdim diye soran insanlar.
İsterdim önemli önemsiz anlatabilmek ne varsa, yaslanmak ve dayanıklılığını düşünmemek. Çaba sarf etmeden anlaşabilmek, anlaşılabilmek.
Dalgalı denizimde doyasıya yüzebilmek, kıyısında dolaşan insanları denizimden saymamak,boğulan olursa tek suçu kendi denizimde aramamak.
Ruhumun çağı değil bu çağ.
Rakı içmenin de adabı vardır tıpkı sevmenin bi adabı olduğu gibi.
Hepimiz yeni nesil meyhanedeymişiz aslında ama derinlik arıyormuşuz. 90’lar pop eşliğinde:)
