Kendime yaptığım en büyük haksızlık, susarak kendimi yok saymakmış meğer. Sınırlarımı birer birer silip başkalarının ayak izlerine yer açarken, içimdeki benliği yavaş yavaş kaybettiğimi bugün daha iyi anlıyorum. Günlerdir aynı sorunun etrafında dönüp duruyorum: Susmak gerçekten bir erdem mi, yoksa kendi sesini boğmanın en ağır biçimi mi? İçimde büyüyen o cümleler, söylenmedikçe zehre dönüşüyor sanki.
Bir kıvılcım taşıyorum içimde; küçücük, ama istersem bütün bir şehri yakabilecek kadar güçlü. Fakat ben onu hep en karanlık köşelere saklıyorum. Kimse görmesin, kimse duymasın diye… Oysa o kıvılcım benim sesim, benim gerçeğim, benim varlığım. Kendi içimde bu kadar saklanmak, kendime yapılabilecek en büyük haksızlık değil mi?
Sırf verdiğim bir söz yüzünden, sırf güçlü görünmek uğruna içime içime haykırmak… Bu ne kendime yakışıyor ne de insan olmaya. Çünkü insan dediğin bazen kırılır, bazen konuşur, bazen de “canım acıyor” diyebilir. Ama ben hep susmayı seçtim. Sanki acımı dile getirirsem daha gerçek olacak diye korktum. Oysa gerçek olan zaten içimdeydi; her gün biraz daha büyüyen o ağırlık, o yorgunluk, o kırgınlık…
Kendime soruyorum şimdi: Neden kendimi bu kadar görmezden geliyorum? Neden hayatımın yönünü değiştirebilecekken aynı yerde, aynı acının içinde kalmayı seçiyorum? Beni inciten duyguları neden hâlâ kalbimde misafir ediyorum? Doğrusu, yanlışı, iyisi, kötüsü… Hepsi dönüp dolaşıp yine bana dokunuyor, yine beni yaralıyor.
Belki de en çok kendime kırgınım. Kendimi korumadığım için, kendi tarafımda durmadığım için… Oysa insanın ilk sığınağı yine kendisi olmalı. Kendi sesimi susturdukça içimdeki boşluk büyüyor, büyüdükçe ben küçülüyorum.
Artık anlıyorum ki kendime yaptığım en büyük iyilik, kendi acımı inkâr etmemek olacak. Konuşmak, sınır çizmek, “buraya kadar” diyebilmek… Belki zor, belki ürkütücü ama en azından gerçek. Çünkü insan en çok kendine iyi davranmayı öğrenmediğinde kayboluyor.
Şimdi içimdeki o kıvılcımı saklamak yerine ona bakmayı öğrenmek istiyorum. Yakıp yıkmak için değil, yolumu aydınlatsın diye. Kendime acı çektiren her düşünceyi yavaş yavaş bırakmak, kendime biraz daha şefkatli davranmak istiyorum.
Çünkü biliyorum, ben kendimi korumadıkça kimse beni gerçekten koruyamaz. Ve ben kendimi duymadıkça, bu sessizlik beni her gün biraz daha eksiltecek. Artık susmak değil, kendimden yana olmak istiyorum. Kırık da olsam, yorgun da olsam, en azından kendi yanımda durarak…
