Yüreğimin suskun çocukluğu

Ey! tenimin sapkın bataklığı

Neden çekiyorsun beni aşağıya

Ben güneşin okşayışla uyanıyorum

Beni karanlığa sürükleme

Düştüğümden beri annemin rahmine,

Aydınlığı düşlüyorum

Beni kimse bulamaz dı doğmuş olmasam

Duyamaz dı, göremez di

Rüyalarım olmazdı,korkuyla uyandığım

Doğmuş olmasaydım,derimin üzerinde harlanmazdı aşk

Ey! yüreğimin suskun çocukluğu

Ağlıyor musun hâlâ düştüğünde

Sevgiyi taşıyabiliyor musun avuçlarında

Ben seni göğsümün şurasında taşıyorum mavi bir damar gibi

Yorgunum aslında seni taşımaktan bütün aşklara

Yorgunum aslında beynimin derinlerinde ki kelimelerin peşinde koşmaktan 

Ama söylemiyorum bunu,inanma

Yalancı değilim,sadece yanılırım

Ve anımsıyorum bir kadın gezinirdi parmaklarımda

Anlıyorum en büyük yanılsamaydı karanlık odam da

okur

Yazar: Yusuf-Catal

Blog Okur

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.