Söylesem Anlaşılmaz

Kırılan sessiz liğimi alıp gidiyorum bugün 

Boynumdan gövdemden ve bütün uzuvlarımdan kırılan 

Koca bir nefes boğazımdan ayak tırnaklarıma 

Gölgelerimin  adım adım takip ettiği  ıssız yolun  verdiği acıyı bilmem anlatabilirmiyim 

Parça parça  gelen o karanlık anılarım da var üstelik 

Hüznün yüze vurduğu bu yolu yürümeye devam etmenin ölümü getireceği ni sezgiliyorum

Sırtıma vuran yağmur derinleşen çatlaklarımı  sızlatmayada başladı üstelik

 

Yürümeliydim  o yolu 

Taş bir binanın tepesinde daireler çizen kuşların söylesem anlaşılmaz 

Benim ağladığım bir bankta  buluyorum kendimi 

Oturdum çünkü çırıl çıplak tı ayaklarım 

Bir gösterse kendini bir gösterse sessizliğim kuşlara eşlik edecekti biliyordum 

Ve boş verip bu sessizliği bir kaç perdesine bakıyorum

Kapalı ve Karanlık 

Bir karanlık aldı beni içine hüznüm dağıldı aklıma gelen gözlerinde 

Hatırlatma sus diyorum sana sus  henüz ölmeyeceğim 

Kendi karanlığımla kendi çatlaklarımla bir umutla yeltenmeye çalıştığım sessiz liğim söylesem anlaşılmaz 

Ve beklediğim o an kapalı karanlık 

pencereden geldi 

Çırıl çıplak buz kesmiş ayaklarım izin vermedi kalkayım ayağa 

Konuşmak sormak  istediğim onca sorular aklımdan  çıktı kayboldu bir anda 

Aklım darmadağın o ana dair hatırladığım 

Gözlerime bakan karanlık yaşlı bir göz 

Ve hayat o bankta donup baktığım yaşlı bir gözle son buldu benim için.

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir yorum

Yorum Yazın

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.