Şunu hiç düşündün mü bilmiyorum…
Bazı şeyleri gerçekten istediğim için mi yapıyorum, yoksa alıştığım için mi?
Ya da yapmak zorunda kaldığım için mi?
Örnek olarak; sana bir mesaj geliyor ve cevap veriyorsun.
Gerçekten konuşmak istediğin için mi…
ayıp olmasın diye mi…
yoksa kendini buna mecbur hissettiğin için mi?
Bir ortama giriyorsun; gülüyorsun, konuşuyorsun, eğleniyorsun.
Peki bunu içinden gelerek mi yapıyorsun…
yoksa o ortama ayak uydurabilmek, uyum sağlayabilmek için mi?
Bunu yapan gerçekten sen misin…
yoksa kabul görmek isteyen bir versiyonun mu?
Sana bir gerçek söyleyeyim:
Çoğumuz hayatımızın bir kısmını uyum sağlayabilmek üzerine kuruyoruz.
Çünkü insanın içinde çok temel ihtiyaçlar vardır:
kabul edilmek,
sevilmek,
ve dışlanmamak.
Ve bu ihtiyaçlar o kadar güçlü ki…
fark etmeden bazen kendimizden vazgeçiyoruz.
İstemediğin şeylere “tamam” diyorsun.
Gitmek istemediğin yerlere gidiyorsun.
Çoğu zaman konuşmak istemediğin insanlarla konuşuyorsun.
Ve kendi başına kaldığında sadece şunu soruyorsun:
“Ben neden böyleyim ya?”
Aslında cevabı çok basit.
Bu kötü olduğun için değil, zayıf olduğun için hiç değil.
Sadece… alıştığın için.
Bir noktada kendine şunu öğretmişsin:
“Uyum sağlarsam sorun çıkmaz.”
Ama kimse sana şunu söylememiş:
Sürekli uyum sağlarsan… bir süre sonra kendin ortadan kaybolursun.
İşin en garip kısmı da şu:
İnsan kendini kaybettiğini hemen fark etmiyor.
Yavaş yavaş oluyor bu.
Önce küçük tavizler veriyorsun…
sonra biraz daha…
ve bir bakmışsın, kendi düşünceni bile söylemek zor gelmeye başlamış.
Kendi fikirlerini, hislerini, bakış açını ifade etmekte zorlanıyorsun.
Sana ait olmayan şeyleri söylemeye başlıyorsun.
Bir yerden sonra sorunları fark ediyorsun.
Çünkü insanın en çok yorulduğu şey…
kendisi gibi davranamadığı bir hayatı yaşamaya çalışmak.
Kimseyle kavga etmene gerek yok.
Kimseyi kırmana, üzmene de gerek yok.
Ama kendini susturmak da bir çözüm değil.
Bazen sadece şunu diyebilmen gerekiyor:
“Ben bunu yapmak istemiyorum.”
“Ben bunu söylemek istemiyorum.”
“Ben oraya gitmek istemiyorum.”
“Ben onunla konuşmak istemiyorum.”
Söylemesi aslında basit…
ama yapması zor.
Çünkü bunu söylediğinde belki zamanla kimse kalmayabilir yanında.
Ama sen kendinle kalırsın.
Zaten en çok ihtiyacın olan da bu.
