Amacı da, karşılığı da yok.

Amacı yok. Yaptıklarımın hiçbir sebebi, amacı, nedeni yok. Sadece yapıyor, uğraşıyor, çabalıyor ama karşılığı yok. Biraz daha uğraşsam, çabalasam ve sabretsem ileride güzel şeyler olur mu dersin. Bazen başardım sanırım öyle gözükür aslında başaramamışımdır. Hatta ta geriye bakınca yolun yarısına bile gelemediğimi görürüm. Dedim ya öyle gözükür belki de yolun sonuna gelmişimdir bile. Başarmak, bitirmek, madalyayı almak yoktur aslında. Ömrümüz boyunca hep başarırız, kaybederiz, düşeriz, kalkarız. Kimse bize demez başardın bitti diye. Biz onu içimizde hissederiz. Başardığımızı içimizde hissederiz. Amacı yok yaptıklarımın, bir nedeni yok. Seviyorum yapmayı hepsi sadece bu. Yazmayı ve yazdıklarımı anlatmayı seviyorum ama insanlara ulaştırmak, sesimi duyurmak, onları yazılarımla buluşturmak istiyorum, beni dinleyecek birileri bulmak istiyorum. Ben bunu başarmak istiyorum, bunun için çabalıyorum, uğraşıyorum. Ama sadece kendi kendi kendime yaptığımı, enerjimin bittiğini, sesimi duyurmaya çalışmaktan yorulduğumu hissediyorum ve böylece kendi başıma kalıp umutsuzluğa kapılıp gidiyorum. Beni dinleyecek, yazdıklarımı okuyacak, bana kulak verecek kimse bulamıyorum. Uğraşıyorum sabrediyorum ama karşılığı yok. Anlattıklarımdan geriye baktığımda bir başarı, kazanmışlık, karşılık yok. Başardım sanırım çünkü insanlar öyle hissettirir sonra yok olurlar. Yaptıklarımın bir amacı, nedeni yok evet. Bir beklentim yok sadece dinlenilmek bunun için uğraşıyorum ve sabrediyorum. Güzel günlere diyorum.

yazar

Yazar: snahmettunc

snahmettunc | motivational

Blog YazarBlog Okur

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

3 Yorum

  1. Tevhid odaklı sünnete uygun yaşamamın cezasını çekiyor.
    Not:eskiden teknoloji yokmuş muş bunlar hikaye artık. Alemlerin Ra bbinin yarattığı bir hücreyi incelediğimizde. Bu günkü teknoloji sıfırlanır. Süleyman as gibi havada uçmak. Haşa hikayemi?lailahe….🤔

  2. Yaşam içerisinde biz neye ne anlam yüklersek, o şekilde biçimlenir. Belki işimiz yarım kalmıştır, acıyla anlamlandırırız; belki sevdiğimiz gülümsemiştir, neşeyle anlamlandırırız. Belki de farklı anlamlar yükleriz. Beklenti de öyledir. Beklentiye nasıl bir anlam yüklersen, beklediğin öyle biçimlenir. Yaşamın temel amaçlarından biride budur. Yaşam, beklentiyi beklememeni ister. Okunmayı beklersen, okunmadığında yıkılırsın. Sevilmeyi beklersen, sevilmediğinde…En ideal yaşam; beklentiyi beklemeden, hissederek ve daima an’a bağlı kalarak elde edilecek veyahut edilmiş yaşamdır. Beklemeyelim, yaşayalım. Şahsi fikrimdir. Farklılık kazandırabilecek ve sorgulatabilecek bir yazı olmuş. Eline sağlık.