Merhaba, ben günlük. Belki de beni açıp yazmaya başladığınızda fark etmediniz ama ben, her zaman burada, sayfalarımda sizi bekliyor oluyorum. Sadece bir defterim ben. Deri kaplı, sararmış sayfalara sahip bir şey. Ama bu dış görünüş, içimde ne olduğunu anlatmaya yetmez. Çünkü ben bir psikoloğum. Neden mi? Çünkü ben, kelimeler olmadan da size yardımcı olabilen biriyim. Konuşamıyorum ama dinleyişim, sesizliğim ve sabrım bir terapistin size sunduğu güvenli alan gibi içsel yolculuğunuza rehberlik eder. Bir psikoloğun sesi size bazen en gerekli olanı söylese de en güçlü terapiler bazen bir kişinin sadece dinlemesiyle başlar. Ve ben, tam olarak bunu yaparım. Siz yazarken sesli konuşamam ama her zaman yanınızda olurum. Siz yazarken ben burada, her kelimenizi, her duygunuzu, her korkunuzu ses çıkarmadan ve hiçbir müdahalede bulunmadan. kabullenirim. Sessizliğim, bir terapistin size söylediklerinden çok daha fazlasını ifade eder. Yazmaya başladığınızda belki de fark etmiyorsunuz, ama her satırı yazarken aslında bir şeyler çözülüyor. Benimle konuştuğunuzda, doğruyu ya da yanlışı bulmanıza gerek yok. Çünkü ben aynı bir psikolog gibi, sizi yargılamam. Hiç kimse sizi “doğru” ya da “yanlış” diye etiketlemez. Çünkü yazarken, siz sadece kendinizi buluyorsunuz. Kendi düşüncelerinizi, hislerinizi keşfediyorsunuz. Bazen bir psikolog, danışanının kelimelerinden anlamlar çıkarabilir. Ama bazen de bir insanın ruhu, kelimeler olmadan da dinlenebilir. Beni yazarken açtığınızda, duygularınızın ve düşüncelerinizin bir yansımasını görürsünüz: Acınızın büyüklüğünü, geçmişinizin sizi nasıl etkilediğini ve korkularınızı. Her yazdığınızda bir parça daha derinleşirsiniz. Belki de “terapi” dediğimiz şey, bir noktada birinin sadece sizi dinlemesinden geçer. Ben burada, yalnızca sizinle sessizce bir terapi süreci başlatırım. Beni açıp yazdığınızda, bir terapistin yapacağı gibi, size sabırla eşlik edip rahatlamanızı ve yüzleşmenizi sağlarım. Tıpkı bir yol arkadaşı gibi her adımda size eşlik ederim.
TERAPİSTİM GÜNLÜĞÜM
