Sanırım şimdi gerçekten sana ‘’Hoşçakal” diyebildiğim yerdeyim..
Buraya kolay gelmedim. O günü öğrendiğimde sadece bugünümüz değil,geçmişimiz bile başka bir renge büründü. Bir anda neye tutunacağımı bilemediğim bir boşluğa düştüm. Zihnimde tekrar tekrar dönen anlar var hala.
Sen söylemesende gerçekliğinden emin olduğum şeyler. Bir zamanlar sana sorular soruyordum. Ama artık biliyorum. Cevabının doğru olmayacağına o kadar eminim ki sormayı bıraktım. Keşke o ilk günden beri inkar etmeden,geçiştirmeden,küçümsemeden ‘Bu kez dürüst olacağım’ diyebilseydin. Keşke gözyaşlarımdan korkmak yerine,zorlandığım onlarca duygumun yanında kalabilseydin.
” Abartıyorsun,Saçmalıyorsun,mutlu olmak istemiyorsun” dediğinde aslında benimle hiç yan yana durmamış oldun. Böyle böyle seni yarama dokundurabilicek kadar yakın göremez oldum. O yüzden şimdi ; geçmişe de düşeceğim , bazen en kötü senaryoları da zihnimde yaşatacağım. Ama seni hiç birine götürmeyeceğim. Çünkü artık biliyorum. Sanırım şimdi gerçekten sana ” HOŞÇAKAL ‘ diyebildiğim yerdeyim.
Bugüne kadar kendimi sevemediğim ve kendime şefkat gösteremediğim kadar seni sevmeye çalıştığım ve sana şefkat vermeye çalıştığım, kendimi anlamadığım yılların karşısında seni anlar içinde,dakikalar içinde hep anlamak için uğraştığım,geçmişimin çok kirli ve dağınıkmış gibi hissettirilmesine müsade etmiş olmamla beraber kendime yapmış olduğum haksızlıklar karşısında bunu hak ediyormuşum gibi davranıp, seni karşımda melekleştirdiğim bütün anlar için kendimden ve bana gerçekten değer veren herkesten özür dilerim..
Çünkü ne ben iblisim ne de sen meleksinç Ne ben kulum ne sen Tanrısın. Sana da çok anlam yüklediğim için ve seni hiç olmadığım kadar iyi biri olarak görmeye çalıştığım için senden de özür dilerim. Çünkü mutlaka altında ezildin. Ve ezildiğin için hiddetlendin. Karşılığında bir Hoşçakal bile diyemedin.. Şimdi ikimiz adına ben bunu gönül rahatlığı ile söylüyorum. Hoşçakall Sevdiğim..
