…“Seni tanıdığım günden hiç nefret etmiyorum.”diye fısıldadım gözyaşlarım yavaş yavaş yanağım boyunca süzülürken. Ve burnumu çekip devam ettim konuşmaya, mezarı başındaki soğuk mermere oturmuş karların üstünü örttüğü toprağına bakaraktan. “Ama seninle durakta oturup da tramvay beklediğimiz o gün, sigara içerken “Ben ölmek için içiyorum.” demenden nefret ediyorum. Bu durumu kabullenmenden, sanki hayatında senin kaybınla darmadağın olacak kimse yokmuşçasına bu kadar rahat bu cümleleri sarf etmenden nefret ediyorum.Aileni, kız kardeşini, arkadaşlarımızı, bu dünyaya dair sevdiğin her şeyi ve beni bırakmış olmandan, nefret ediyorum.” Parmak uçlarım buz kesmişti, karlara sanki O’ymuşcasına dokunmaktan. Soğuğun yakıcılığı canımı yakıyordu ama yine de avuçlarım arasına kar kütleleri almaktan ve sanki okşadığım, parmaklarımı gezdirdiğim ıslak toprak değil de saçlarıymış gibi düşünmekten alıkoyamadım kendimi.Bugün, onu kaybedeli tam bir yıl oluyordu. Bir yıldır her sabaha eksik uyanıp, her geceye eksik yatıyordum.O’nun zamansız ve haksız gidişiyle hastalığımın şiddeti artmıştı, doktorum ilaçlarımı daha etkili ve sakinleştirecek olanlarıyla değiştirdiğinde;ailemin ve arkadaşlarımın bana ısrarla önerdiği ‘terapiye gitmenin’ vakti geldiğini idrak etmiştim.Terapiye başlayalı neredeyse üç ay oluyordu, her şey hala dün gibi o kadar tazeydi ki içimde…Doktorlarıma devam edemeyeceğimi söylüyordum.İlaçları da seansları da bırakmak istediğimi, zaten bir faydasını göremediğimi, hiçbir ilacın da terapinin de onu hayata geri getirmeyeceğini, artık her şeyin bittiğini söylüyordum. Ancak ailemin sıkı kontrolü ve doktorlarımın sabrıyla vazgeçmedim.Daha doğrusu, vazgeçirilmedim.Pes etmeme, bırakmama izin vermediler. Ya devam edecektim yana yakıla bir şekilde ya da ben de bu ıstırabın içinde kaybolup yitecek, hatta belki de bitirecektim.Ama bana desteğini bırakmayan ailem, yakınlarım ve doktorlarım sayesinde yeniden ,ama eksik ve darmadağın da olsa, hayata tutundum. Şimdi her ne yapıyorsam, kendi içimde onun adını ve varlığını yaşatmak için yapıyordum. Ders vermeye ve kendimi akademik anlamda geliştirmeye devam ediyordum,onun adına birkaç öğrenciye burs veriyor, onun adına hayırlar yapıyordum.Sokak hayvanlarını beslemekten, ihtiyacı olan bir kimseye erzak götürmeye kadar.Böyle detaylara ondan önce de önem verirdim ancak onun kaybıyla yaptığım her işe olan özenim ve emeğim arttı, çoğaldı. Ucundan kıyısından bu hayata tutunmaya çalışıyordum.Bazı geceler çok zor geçiyordu, acı sanki ‘ilk anmış’casına doğuyordu içimde, kalbimi sıkıştırıyordu. Ona yardım edememenin, birkaç dakika daha erken yanında olamamanın verdiği pişmanlık içerisinde, ‘Bana yardım et!’ bağırışlarıyla, çığlıklar içinde kabuslardan uyanıyordum. İlk başta, yası nasıl yaşayacağımı bilemedim.Hissettiğim boşluk hissi parçaladı geçti kemiklerimi de boğazımı sıktı bir el olup.Bir süre sadece durdum, hayat akışına devam etmeliydi, ediyordu da ancak ben yaşadığım kaybın ağırlığıyla devam etmek istemedim. Sadece durdum ve izledim rüzgarların ağaç dallarını şiddetle sallayışını, insanların kalabalıklar arasında yitip gittiğini ve bir zehir gibi, acının günden güne damarlarıma yayılışını…
dipnot: Bu yazı kesiti benim yazmak istediğim bir romana dayanıyor.Mum ışığının yanında, anathemadan, fragile dreams ve angelica dinlerken bir anda esti aklıma yazmak.Uzun zamandır, hikayelerim adına bir şey yazamış olduğumdan, bunu yazdığım için epey mutluyum. Devamının gelmesi dileğiyle. <3
