Bazen bir kedi olmak istersiniz. Ne kadar monoton, sakin hayatları var, değil mi? Hayat onlara güzel. Bazen ise bir kuş ya da bir çöp parçası bile olmak istersiniz. Ama asla kendi hayatınızı kabullenmezsiniz. Bu, insan beyninin insana oynadığı en büyük oyunlardan biridir: memnuniyetsizlik.
Hayattaki en kötü tecrübeleriniz bile, kendinize karşı yapacağınız bu gaddarlığın yanında hiçbir şeydir. Kuşkusuz ki hayatta hiçbir şeyin aşırısı yoktur; varsa, kaybetmek üzeresinizdir. Biraz daha açalım bunu isterseniz… Mesela aşk! Aşırısı olur, ta ki kaybedene kadar.
Hayatta yeterince dert yokmuş gibi, insanın kendine yeni dertler arama çabasına hayranım. Bu dünyada bile yaşamayı beceremeyen insan, hayatının yeterince katlanılmaz bir hâle dönüşmesi adına birilerini seviyor. Ne komik… Tabii ki herkesin hayatını katlanılmaz hâle getirdiğini savunmuyorum ama istisnalar kaideyi bozmaz, değil mi? Sonuçta bu tamamen sizin elinizde.
Bugün yaşadığım bir kararsızlığı paylaşmak istiyorum. Hani bir mağazaya girersiniz ve iki renk arasında kalırsınız ya; en sonunda da ilk seçtiğinizi alırsınız—yani genelde öyle olur. Bugün ise ben, belki de bir milyon ihtimal arasında kaldım. Ciddiyim, şaka yapmıyorum.
Hayattaki en ufak yol değişimi bile ihtimalleri değiştirir. Her gün eve giderken gittiğim yolu bir gün değiştirsem, kaderim de değişir mi? Eğer öyleyse, nasıl olur da “kader çarkları insanın elinde değil” denilebilir? Ama mesele, bunları elinde bulundurmak değil; bunları kullanmayı bilmektir.
Bu güne kadar her türlü erkekle tanıştım ve itiraf etmeliyim ki erkekleri anlamak, kadınları anlamaktan daha basit olsa da erkeklerin kafasının içindekileri “okumak”, bir kadının zihnini okumaktan çok daha zor. Anlamakla okumak kesinlikle farklı şeyler.
Umarım seni fazla yormuyorumdur, okuyucum. Konudan konuya atlıyorum gibi ama aklım durmuyor. Yalnızca bu şekilde bastırabiliyorum sesini.
Neyse, konumuz kader ve erkekler… Aşk, insanın en büyük gördüğü ama aslında bir hiç olan dertlerden biri. Hani ünlü bir yazarın dediği gibi: “Tüm dertlere üflersin, geçer; sadece bazılarına daha fazla üflemen gerekir.” İşte bu da öyle bir şey.
Belki de bu yazımı kimse okumayacak. Okusa bile içimdeki depremi ve bir o kadar yer kaplayan boşluğu hissedemeyecek. Galiba o boşluklar levha hareketlerine sebep oluyor. 🙂
Bugünlük bu kadar. Kendini kaderin çarklarından ve kentin erkeklerinden uzak tut. Emin ol, sen çarkın ta kendisisin.
