Çoğu insan dönem dönem farklı duygudurumlar içerisinde bulunmuştur. Bu hislerden acı eşiğini zorlayan, insanı eyleme geçirmek için yoğunluğu kuvvetle beliren histen bahsetmek istiyorum. Mücadele hissi.
Yaşanılan depresif dönemlerde, bunalımlarda, acı hissinin yoğunluğunda, insanın kuvvetsiz hissettiği andan ileri giden süreçlerde ruhta mücadele etme ve gelişme istenci belirir. Yaşanılan dönemin verdiği hasarın büyüklüğüne göre şekillenen bu mücadele istencinin temel gayesi; kişiyi ileriye taşımak, duygusallığı kontrol altına almak ve geçmişte alınan yaraların intikamını almaktır. Aile problemleri, ilişki problemleri, toplumsal problemler ve daha eklenebilecek birçok problemde ortaya çıkan öfke ve üzüntü duygusu, süreç içerisinde insanın kişiliğinin ne denli dişli olduğuna da bağlı olarak yerini ruhta uyanan mücadele istencine bırakır.
İnsanın felsefesine geniş perspektif kazandırabileceği en anlamlı hissiyat, uğruna mücadele edebileceği geçmiş hissiyatlarının bulunması ve mücadele edeceği yolda bu hissiyatlara olan sadakatidir. Acının yegane güzel biçimi; kişinin zihnini şövalye, ruhunu da sanat eserine dönüştürebilmesidir. Acı ve Mücadele iki şerefli dost ve iki dişli rakiptir. O yüzdendir ki insanı geçmişte acıdan kıvrandıran toplumun yakışıksız tarafı, gelecekte o tarafla mücadele edebilecek bir şövalyeye çevirebilir. Burada önemli bir nokta vardır ki atlanmamalı; insanın mücadele edeceği yolu ruhu iyi beslemedikçe, ruhun çöplüğe dönmesi kaçınılmazdır!
Nietzsche der ki; Dindirilmemiş, dindirilemez bir şey var içimde; yükseltmek istiyor sesini.
Ruhunun o acıdan kıvranmalarını, öfkeden deliye dönmelerini ve bazı bazı kederin koynunda ağlamaklı hallerini unutmayan, ruhunu yoldaş olarak benimseyen insan, onun mücadele çağrısına kulak vermeli ve bu yolda ruhunun destekçisi olacağı inancını her zaman korumalıdır. İnsanın geçmiş cesedini, yine geçmişte savaşan ruhu sırtlanır.
Konfiçyus der ki;Nasıl ki elmas yontulmadan mükemmelleşmezse, insan da acı çekmeden olgunlaşamaz.
