Yine aynı yerde dönüp dolaştığımı görüyor musun?
Aynı yollarda sekiyor adımlarım.
Aynı anlamsız kelimelerden oluşan ağıtı fısıldıyorum iki dudağımın arasından.
Aynı dualara açıyorum ellerimi, var mıdır ki beni duyan birileri?
Kelimeleri eğip büküyorum, hıncımı almak istercesine.
Bir kulağımdan girip diğerinden çıkıyor annemin tüm öğütleri.
Kaçıyorum.
Kaçıyorum,kaçıyorum,kaçıyorum.
Var mıdır yolun sonu yoksa uzanıp gider mi hep böylesine hiçliğe?
Yalpalayarak yürürken nereye kadar kaçabilir insan?
Çöllerden, fırtınalardan geçtim.
Dağları, tepeleri aştım da zihnimin zehrinden kurtulamadım.
Bir bakmışım, ben hala buradayım.
Aynı karanlık odalarda, aynı mağaralarda,
Birinin fark etmesini beklerken,
Kendi başıma kalakalmışım.
Bana tüm o güzel, narin sözleri fısıldıyorsun,
Bana elindeki tüm inançları döküyorsun avuçlarından,
Ben hiçbir şey görmüyorum.
Sanki hepsi birer toz olup havaya karışıyor,
Hiç varolmamışçasına…
Anlatamadığım şeyler var,
Beni canlı canlı yiyip bitiriyor.
Zihnimi canlı canlı yiyip bitiriyor.
Gitmek istiyorum buralardan,
Bu şehirden, bu bedenden, bu öyküden.
Keşke diyorum usulca,
Keşke hiç varolmasaydım.
Çabalamanın ne kadar güç olduğunu sen de benim kadar iyi biliyorsun.
Kızma bana, fazlasıyla yorgunum sadece.
İçindeki düğümleri çözememiş bir insandan yorgun olmamasını nasıl beklersin?
Yavaş yavaş parçalanıyorum gözlerimin önünde.
Sevmiyorum aynadaki yansımamı,
Sevmiyorum içinden çıkamadığım fırtınaları.
Sevmiyorum işte, mızmızlanıyorum küçük bir çocuk gibi.
Sanki hiç gitmemiş de hep orada kalmış gibi.
Bitmiyor.
Geçmiyor.
Gitmiyor.
İnanmıyorum artık göklerde biri olduğuna.
İnanmıyorum beni duyduğuna, bizi duyduğuna.
İnanmıyorum daha iyi olacağına.
Çöllerden, fırtınalardan geçtim.
Artık eve dönme vakti.
dipnot: takip etmek isterseniz eğer, hesaplarım
