Özür dilerim, bahsettiğim tek şey acı olduğu için. Özür dilerim, bildiğim tek şey acı olduğu için. Ama ben buyum. Belki bu kadarım, belki biraz daha fazlasıyım. İçim içimi yiyip bitirirken hayatın güzelliklerinden bahsedecek gücü ve isteği bulamıyorum kendimde. Zaten defterlerime de yazarken hep acıdan bahsederim.Hep olumsuzluklara bulanır kelimelerim. Gözyaşlarım akarken dökülürler usulca. Acıdan doğarlar, acıdan beslenirler, acıyla beslenirler ve acıyla biterler.Geriye de sadece parçalanan bir ‘ben’ kalır. ‘Ben’ kalır. ‘Biz’ kalırız. Sakladıklarımızla, kimsenin bilmedikleriyle, bilmesine izin veremeyeceklerimizle. Bakışıp dururuz usul usul.Kimse konuşmaya cüret etmez, edemez.Tükenmiştir çünkü burada kelimeler ve inançlar. Seni içinde bulunduğun çukurdan kurtaracak bir ip sarkıtılacağına dair umutlar yoktur. İçindeki öfkeyi, kırgınlığı, acımasızlığı dindirecek bir kelime yoktur.Susar durur dudaklar, kıpırdamaz.Çünkü burası cehennemin dibi, kimsenin olmadığı ve olmak istemediği. Yani kalbinin tam ortası. Zihninin en derini.Gömeriz içimizdeki sonu gelmek bilmeyen çukurlara ‘acımızı’ yaratan tüm sebepleri; istemeyiz görmek, duymak ve bilmek. Cehennemin dibine yollarız. Tıpkı öfkemiz gibi ateşi harlanan yere. Cehennemimize yollarız. Sen, ben ve hepimiz aslında aynıyız özünde. Öfkeyle bakan gözler ve yakmak için yanan kalpler. Görmüyor musun ne derece benzediğimizi? Görmüyor musun aynı ateşte kavrulduğumuzu? Ben,görüyorum. Acının bitmediği ve hep süreceği diyarlarda yaşıyorum. Her adımım pişmanlık kokuyor, her düşüncem bir bıçak misali saplanıyor zihnime.Geçmiş, peşimi bırakmayan terk edilmiş bir yavrudan başka bir şey değil. Annesini arayan, annesini isteyen. Keza, ben de. Düşünüyorum da, ne kadar zaman kaybettiğimi. Ne kadar ruhumdan eksildiğini.Bir kural vardır, ya kaybettiğin o şeyi bulursun ya da sonsuza dek yitirirsin.Benimkisi sonsuza dek yitirdiklerimden. Geride bırakmak zorunda bıraktıklarımdan. Eksik kalan yerleri dolduramayışlarım. Sanki kalbimde bir delik var, yetmiyor içine attığım sevgiler, sevgi kırıntıları. Arayıp duruyorum daha fazlasını. Ve bulamıyorum kendime sorduğum soruların cevaplarını. Hepsi birer sır, derinlerimde. Korkuyorum bildiklerimden ama en çok da bilmediklerimden. Özür dilerim, bildiğim tek şey acı olduğu için.Özür dilerim yazdığım tek şey acı olduğu için.
dipnot: years of silence
