bu yazilarda ona pek yer vermeyi dusunmuyordum cunku kalbimin tekrar onu hatirlamasindan korktum. ben kendimi soyutlamak icin elimden geleni yapmistim ve sonunda basarmistim da hic bi hissim kalmamisken benim icin tamamen bitmisken yine girdi hayatima. bu sefer ne olur bilmiyorum ama yine cok istiyorum biz olabilmeyi. herkesten saklayarak icimdeki aski yeniden yasiyorum. korkuyor muyum emin degilim yani sonuc yine ayni olsa bile yoklugu koyar mi bilmiyorum, bu isin sonunda ne kadar uzulebilecegimi kestiremiyorum. zaten fazlasiyla alistim bu birakilma hislerine bu yuzden bildigim duygulardan korkmuyorum. sonuc ne olursa olsun elimden geldigince saklicam cunku kimseye itiraf edicek yuzum kalmadi. peki neden affediyorum zaten duygularim bitmisken niye kendime bunu yapiyorum? cunku onun sevgisini en cok ben hakettim. bana zamaninda hissettirmedigi bi sevgi borclu. ben de elimde firsat oldugu surece bu sevgiyi alabilmek icin sonuna kadar deniyorum cunku yalniz onun sevgisi iyilestirir. sadece icimden geldigi gibi yasiyorum intikam kin beslemeden. ileri de hepimizi farklı bi hayat bekliyor olabilir bu yuzden suan yanimdayken her seyi en guzel sekilde yasamak istiyorum. ben onunla mutlu olmak istiyorum.
İlginizi Çekebilir
