Yalnızlık

yalnızlık

Yazmak isteyip yazdıklarımın aksine yazmak isteyip yazamadıklarım anlatır beni. İçimi dökebildiğim kadar rahatlamam hiç, içimde kalanlar anlaşıldığında huzura kavuşurum. Sevmeyi bilmeyenlerin sevgiden söz etmesi kadar saçmadır insanları sevebilmek ve unutmak yalnızca sevebilenlerin başardığı acı bir uğraştır. Yalnızlık kalbe armağan edilecek en güzel hediyedir bazen. Huzuru, sessizliği ve sensizliği içinde taşıyan garip bir varlıktır yalnızlık. Aklımın uçurumundan içime attıklarımla doludur benim kalbime giden yol, ulaşılmazdır. O yüzden yalnızdır, sevmeyi unutmuştur yüreğim çünkü yalnızlık belalısıdır sevmelerin, bulaşılmazdır.

İnsanı yalnız yapan yaptığı tercihlerdir ya da tercih hakkı bırakılmamasıdır. Ya kendisi seçer gitmeyi veya kalmayı yahut ne yapsa durduramaz gideni. İnsanı yalnız yapan sevgisidir, sadakatidir, hoşgörüsüdür… Bir zamanlar biz olduğudur insanı bırakıp giden. Aslında insanı yalnız yapan sevdiğidir. Yalnız kaldığında insan sevmeyi unutmaz. Aksine yalnızlığı sever, yar olur yalnıza yalnızlık. Sonra yalnızlığı yaratanı sever bir zamanlar yalnızlığı kendine yar edeni sevdiği gibi. Farklıdır yaratanı sevmek yaratılanı sevmekten. İnsan yaratanı severken yalnızdır. Hem ne güzel yalnızlıktır o! Yaratıcı bize yar olmuşken nasıl yalnızız deriz? Yalnızlık değil yarsızlıktır o!

Rapor Et

blogger

Yazar: Siyah

İlk YazımBlog Yazarı

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Yorumlar

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Yükleniyor...

0

Facebook Yorumları