in

Umut Var Biliyorum (Şiir)

Umut Var Biliyorum (Şiir)

Umut kuytuda kalmış bir deniz şimdi,

Balıkçı tekneleri ve tenha sokaklar,

Zümrüt yeşili çimler,

Yıldızlı bir gece,

Yüzün bir gölge şimdi, gökte.

Alevler, parmaklarımın ucunda,

Alacakaranlık ve umut ise;

İrili ufaklı, haylaz bir cümbüş.

İnsan diyorum;

Sevmeyi bilmeli

Her şeye rağmen.

Ve şimdi

Burada umut var,

Hissediyorum kadehten akışını

Çiseleyen yağmur gibi,

Duyabiliyorum fısıltı gibi vaatlerini.

Sahi hissetmek neydi ki?

Biraz antika biraz burjuva

Toz yutmuş tahtadan kulübeler geliyor aklıma

Eski püskü defterler

Yırtıp pırtık kelimeler…

Parçalanıyor gök, ufukta yağmur,

Kelimeler anlamsız artık,

çapamız eğri, yolumuz taşlı 

Sözlerle işimiz bitmiş.

Kapanan kapılar,

Açılan kapılar,

Ve umut kaldı geriye,

İyi olan her şeyi tükettim.

Bir adam sisli bir tepeye çıkıyor şimdi, bakıyor bizlere

Göremediğimiz her şeyi göstermeye yeminliymişçesine,

Uzun ince silüeti, çarpık burnu, sivri çenesi,

Kömür karası gözleri ve basit sözleriyle

Masallardan fırlamış gibi bir adam

Sesleniyor bizlere,

Dayanın diyor sanki her şeye rağmen

Az kaldı, dayanın

Eğmeyin yüzünüzü önünüze,

Yüreğinizin peşinden gidin…

Sahi, gidilecek bir yol bıraktık mı kendimize,

yakıp yıkarken her şeyi?

İnancımız sarsılırken defalarca bizi ayakta tutan neydi?

Hayır, hayır şimdi pencereyi kapama vakti.

Biliyorum,

Üzülme, eğme başını önüne,

Bekliyorum…

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.