KENDİSİNİ DOLDURAN BOŞLUKLAR

“Her boşluk kendisini doldurur,” demişti bir defasında bir tanıdığım. Kibirli, emin, ders verir, öte yandan teselli eder bir havası vardı bunları söylerken. 

Kelimelerin içerdiği anlamların arka plânında, daha derin başkalarını aramanın lüzumu yoktu. Ancak varlığının değerini hatırlatmak, mümkünse vurgulamak istediği de pek aşikârdı. 

Şimdilerde nerede, ne yapıyor hiç fikrim yok. Ancak öylesine doğru gelmişti ki bana, belki onun bile unuttuğu bu sözler hep hatırımda kaldı. O günkü konuşmanın mahiyetini ise hatırlamıyorum. Muhtemelen, yerinin dolmayacağı sanılan kişiler, nesneler veya olaylarla ilgiliydi. 

Geçen zaman içinde sıklıkla doğrulandığını gördüm bu görüşün. Üstelik her iki taraf için de. Giden gittiği, kalan kaldığı yerde rast geliyordu daha önce hiç rastlaşmadıklarıyla ya da farkına varmadıklarıyla. 

Fakat bir şey daha tespit ettim: Gitmek ya da kalmak önemli değildi aslında. Ya da boşluğa düşmek ya da mahkûm etmek. Önemli olan tek şey; o boşluğun nasıl dolduğuydu. Yerine gelen her ne ise gideni ya da kalanı aratacak mıydı yoksa unutturacak mıydı? 

Kısacası söylemek istediğim şu ki: Her boşluk gerçekten kendisini dolduruyor. Esas mesele, nasıl doldurduğu. 

Peki ya siz hiç düşündünüz mü? Nasıl dolduruyorlar kendilerini sizin boşluklarınız?

yazar

Yazar: Özlem Pekcan

Okumayı sevdiği için yazar.Kısa öykülerinden bazılarını Farkındalık Yazarlığı Atölyesi Tüy Dergi'de bulabilirsiniz.Blogu: Goglar Kültür SanatFransızca ve İtalyanca bildiğinden çeviri yapmayı da sever. Çevirdiği kitapları merak eder de okumak isterseniz:Küçük Prens - Antoine de Saint-Exupéry (Fransızca'dan, Dorlion Yayınları, 2019)Candide - Voltaire (Fransızca'dan, Dorlion Yayınları, 2019)Prens - Niccolo Macihavelli (İtalyanca'dan, Öteki Yayınevi, 2018)Güneş Ülkesi - Tommaso Campanella (İtalyanca'dan, Öteki Yayınevi, 2017)

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.