İyileşmek, kirli bir bardağa damla damla su doldurmak gibidir gözümde. Zamanla bardaktaki su taştıkça, kir de beraberinde suyla gider. Buradaki kirli bardak kalptir, zaman ve aksiyon ise su. Bir anda iyileşmek mümkün değildir çoğu zaman. Bu sizi yaralayan kişinin bıçağını ne denli derin sokmasına İZİN VERDİĞİNİZE bağlıdır. Evet, izin vermek. Çoğu zaman biz, kalbimizi kıran ve bizi yaralayan insanları bireysel değil, kendi gözümüzde değerlendiririz. Gözümüzdeki değerine bağlıdır bize bıraktığı yaranın derinliği.
Bu süreç geçtikten ve yaranız kabuk bağladıktan sonra yapacağınız iki şey var; ya bir sonraki insana da aynı değeri vereceksiniz -ki siz bu filmi daha önce izlemiş, eğer aynı düzeyde davranırsanız sonucunda aynı yarayı alacağınızı bilmiş olursunuz- ya da daha temkinli yaklaşacak ve sıyrıksız bir ayrılık atlatacaksınız. Eğer ilk şıkkı seçersiniz gelecek kişi sizi geçmişte kabuk bağlaması için sabrettiğiniz yaranın tam orta yerinden vuracak. Evet, bu böyle olacak. Emin olun tarih tekerrürden ibarettir. İnsan öyle bir yaratık ki, sıcak yemek pişen evini, sırf duvarları farklı bir renk diye başka bir eve tercih eder. Derler ya komşunun çimleri hep daha parlak bir yeşildir, kazları hep daha görkemlidir diye. Bunca şair, âşık, yanılmış olamaz değil mi?
Peki sonuç neden hep ayrılık? Siz gerekli dersi alana kadar karşınıza hep farklı bir soru tipi çıkacak, hayat sınamadan ibarettir. Zayıf olduğun yerden vurmakla meşhurdur.
Ayrılıktan bir süre sonra “ben yapamıyorum, unutamıyorum,” naraları gereksiz ama olağandır. Bazı şeyler halı altına haddiden fazla süpürülürse, pürüz yapar, engebe yapar, insan ona illaki takılıp düşecektir.
