Bazen de Birkaç Damla Gözyaşı

Değer vermek , değerli hissetmek… Fazlasıyla ayrıntı isteyen önemli ve bir o kadar da sevgi dolu bir histir. İnsan bazen sadece bu yüzden yorulur. Fazla anlam yüklediği için , bi’ anda o insanı hayatının merkezine alıp verilmemesi gereken bol değer verdiği için. Gözün kör olur. Zaman geçer. Gözlerin açılır. Yorgun hissediyorsundur. Bitmiş, tükenmek üzere ; dayanamayacakmışsın gibi geliyor. Sonrasında neden ve nasıl bu hâle geldiğini sorgulayıp duruyorsun. Ve hatta “Ben bunu hak etmedim” cümlesi diline pelesenk oluyor. Çoğu zaman gözlerin doluyor. Gece yatmadan , rüyanda , sabah kalktığında , metrobüste kulaklığın ucunda çalan şarkının herhangi bir cümlesinde kendine; yarana dair bi’ şeyler çıkarıyorsun. Acın tekrar ilk günkü hâlini yer alıyor. Bazen saçmaladığını düşünüyorsun. Sonra .. Gözlerini kapattığında , teninde dokunuşlarını hissedip birden ürperiyorsun. Parmak uçların uyuşuyor sonra. Gözlerini açtığın an ; birer damla yaş süzülüyor yanaklarından ve biraz daha ilerleyip dudaklarını öpüyor o tuzlu su. Sen mi ? Verdiğin gereksiz değerin farkına varıyorsun. Aynı zamanda kırgınsın da. Çünkü aynı şey onun başına gelse sen bi’ yolunu bulur yanında olurdun. Kırıldığınla , verdiğin değerle kalıyorsun böyle. Düşünüp duruyorsun deliler gibi. Bi’ sonuca da varamıyorsun. Cevaplarını bilmediğin soruların peşinde koştur dur anca. Sorgulamak.. Bazen de bi’ kaç damla gözyaşı..

okur

Yazar: Yağmur

Blog YazarBlog Okur

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.