Saçlarını kısacık kestirebilirsin. Diyetisyene gitmeye devam edebilirsin.İlaçlarını her gün alır,seanslara her hafta katılırsın.Kendini yatağına gömer,aynı şarkıda akan yüzlerce gözyaşı dökebilirsin.Yıl boyunca,farklı aralıklarla da olsa hiç durmadan, eline geçen ilk fırsatta başka şehirlere seyahat edebilirsin.Bavulunu sürüye sürüye havalimanında koşturursun mesela.Kapıların açılmasını beklersin,pistteki uçakları izlerken.Ülkenin en batısındayken, iki saat gökyüzünde süzüldükten sonra en doğusunda olabilirsin. Seni sarıp sarmalayacak bir abinin sarılışında,saçını okşayışında hissedebilirsin sevgiyi. Bunların hepsini yapabilirsin.Kaçtığını zannedebilirsin. Ama her vakit dolup da yollar seni evine götürdüğünde yeniden, aslında başından beri evden hiç çıkamadığını fark edersin. Amma da saçma,değil mi? Zihnini gömdüğün yerlerden kaçamazsın.Kilo ver veya al,saçlarını makastan geçir, gün içinde ikinci kahveyi iç ya da bambaşka bir şey. Hepsi sana günün sonunda istenmediğini hatırlatacak.Gözünün önünden geçecek tüm o sevilmediğini sezdiğin anlar. Ve aynı hayalkırıklığını hissedeceksin.Yeniden ve yeniden.İlk gün biraz daha çok hissettirir kendini bu kırıklık.Çok beklersin.Sonra gece biter ve gün doğar.İkinci günü gösterdiğinde takvimler biraz daha alışmışsındır kırıklara ve dünkü kadar çok da beklemiyorsundur. Üçüncü gün? Onu henüz bilmiyorum, üçüncü güne daha çıkmadım. Hala ikide sıkışıp kaldım.
üçüncü güne daha çıkmadım,hala ikide sıkışıp kaldım.
