Bitti. Bitti mi acaba? Bu gün emek emek ördüğüm ,güzel olması şeklinin düzgün olması için bozup bozup yaptığım (en az 3 kere) gece gündüz uykusuz kaldığım üstelik en sevdiğim ve onunda en sevdiği parfümümü atkının üzerine boca edip bitirdiğim ve de en sevdiği rengi seçtiğim atkıyı ondan aldım. Daha doğrusu arkadaşımdan almasın rica ettim çünku görmek istemedim ki zaten mecburen gördüm göz göze geldik üzücü ama gerçek.
Aslinda neden görmek istemedim yüzünü neden ben bakamıyorumki onun bakamamasi lazım mesela ben bu kiza ne yaptimda gözünün ışığı söndü demesi lazim ama der mi sanmıyorum. Atkınin kutusunu elime aldığım an verdiğim gün gözümün önünde canlandı. Neden kutuyla diyorum çünku henüz atkıyı elime alamadim buna hazır değilim ama onda kalmasındansa herhangi bir yerde bekleyebilir.
Bunlari niye yazıyorum diye de sorguluyorum bazen kendimi okusa beni hala seviyor diycek okumaz gerçi sanmıyorum ki nerden bilicek yazdığımı. Hala da seviyorum haksiz sayılmaz çünkü gerçek sevgi hemen biten azalan bir sey değil ama gerçek olan sevgi.
Kutuyu elime aldığım an kulağımda yankılanan o şarkının şu sözleri “bitti mi hikayemiz bu ne biçim son böyle” biraz beni nasil anlatsam biraz of neyse okuyanlar anladi. Herkesin hayatında en az bir kere dinlediği ve benimde dinleyip bu zamana kadar anlam veremediğim öylesine dinlediğim bir şarkıydı. Ne hissetti o an atkıyı verirken bilmiyorum. Bom boşta hissetmiş olabilir. Asıl ben ne hissettim?
Güçlü hissettim, üstümdeki ağırlığın gittiğini ,hafiflediğimi hissettim. 8 gün 0 mesaj sonrası nasil hissederse bir insan tam olarak öyle hissettim. O an neye üzüldüğümü de anladim aslinda hic benim olmamis birini kaybettiğime üzülmüşüm, üzülüyorum.
Biraz kendimi dinleyip toparlanmam gerek, kendimi bu modda görmek istemiyorum ve bana gelen en iyi şey yazmak. Gittiğim yer iyi gelir umarım.
