Bir çocuk tanıyorum sonbaharın ilk mevsiminde bavulunu hazırlarken gözlerinin içi parlayan, yıllarını geçireceği şehre daha ilk adımını attığı anda âşık olup “Bir gün burada okuyacağım” diye kendi kendini gaza getiren, dediğini de yapan, gözü pek dişi sıkı bir cengâver tanıyorum.
Epey bir konuşmuşluğumuz var kendisiyle, hayli yıprandığını gördük ikimizde. Aynalara bazen umut bazen kırgınlık bazen aşk bazen gözlerini kaçırmak istercesine bakan, yılları yollarına yolları yıllarına, yan yanayken yaralarına katan, dilhun bir genç.
Ah, ilk adımda nereden bilirdi?
Böyle biteceğini, her hikâyesinin?
Üç koca sene tek koca defteri doldurmaya yetecek anıyı ona veremeden, alıp götürerek hevesini, karartarak gözlerini ama kocaman bir umutla da doldurdu içini. Birçok hikâye vardı lakin hiçbiri yaşanmadı, yaşamak isteyen anlamadı, tutulmadı zaman ve hevesli adımlar hüsran dolu sendelemeler ile noktalandı.
Yolun başındayken gözlerinden çıkan parıltılarla kör topal bir şekilde valizini haddinden daha dolu hazırlayan gencin yıllar sonra okula giderken sırtına tek bir çanta takacağını söyleseler, inanmazdım ama o gencin oturduğu yere tekrar gidip oturacağını söyleselerdi, bak işte o zaman tav olurdum, bilirim keza, sever öyle manidar şeyleri sıpa.
Sevdiği bir şey daha varsa o da yalnızlıktı. Ne yaparsa yapsın karşı masada tokuşturulacak bir bardağı yoktu, bu yüzden hep şişelerle denkleştirdi dertlerini, duvara, denize, gökyüzüne anlattı kendini, sustular, saatlerce günlerce dinlediler sonra, haklıydı, haksızdı, kırgındı, kızgındı, bir gün karanlık çöktüğünde kimselerin geçmediği bir sahilinin en dibinde bağıra çağıra şarkı söylediği anı hiç unutmadı, o anı gökyüzüne ve denizin akıntısına eşlik eden usul melteme armağan etti, birkaç parça daha okuduktan sonra kulaklığını çıkardı, şişeyi çöpe attı ve yine gerisin geri yurt odasına gitti, kapıyı açtı, ayılmak için yüzünü yıkadı, üzerini üstünkörü değiştirdi ve zıbardı, ertesi gün yine okulu vardı. Bir günü daha yalnız noktaladı.
Alışmıştı o yüzden ekşimedi yüzü, eskiyen anılarıydı yalnızca ve eskimişti hüzün. Nasıl geçecek derken geçiverdi ne olup bittiğini anlamadan gidiverdi, vakti zamanında gözde ışık elinde bir bavul üç çantayla gelen, tek çantayı omzuna asarak veda etti, buydu özeti hikâyenin, bazı umutlar, çok yüksek rakımlardan seyir ediyordu, gerçekler çığ oldu, umut ağır yaralı, hevesler son buldu, hafif yükler azaldı, tek bir yük kaldı, o da hepsinden ağırdı.
Düşününce aslında ne hayalleri vardı, ömürlük arkadaşlarını bulacağına inandı, belki derinden bir aşk yaşayacaktı ve ilk kitabını bu şehirde yazacaktı, bunların çoğu olmadı, o yılmadı, ikinci yıl ikinci kitabının çoğunu yurt yatağında iki büklüm halde yazdı, derken zaman hızlandı, kep ele alındı ve gök yüzüne fırlatıldı, öyle de bitmedi, uzatmalara kaldı, bir süre daha bu şehirde yalnızlığıyla sınandı, kime farkında değildi ilk başta, kendi bile ama artık o şehrin renkleri onun retinasında farklı canlanıyordu, eskisi gibi değildi her şey ve artık gitme zamanı gelmişte geçiyordu.
Vedaların en boğucu kısmı buydu, o terminalde yalnız başına beklenen 20 dakika.
20 dakika boyunca yaşanan yaşanmayan yaşanılamayacak olan her şeyi gözlerinde canlandırdı, kalbine son bir sızı geldi bu şehirden hatıra olan, öyle yol aldı araca, öyle gelişigüzel topladı kendini, darmadağın olduğu bu şehrin yaz sıcağında kanını donduran otogarında.
Şimdi başka hikâyelerin zamanı.
Selametle.
