Bazen İnsan Kendine Kalır…

Kaynak belirtilmedi

İnsan büyüdükçe her şeyin değişeceğini sanıyor. Oysa bazı şeyler hiç değişmiyor. Sadece şekil değiştiriyor, sessizleşiyor ve içimizde bir yerlere saklanıyor.

Çocukken anne babamızdan duyduğumuz bazı sözler vardır. O zamanlar belki anlamını tam kavrayamayız. Bazen kızarız, bazen kırılırız, bazen de neden böyle söylediklerini anlayamayız. Ama yıllar geçer, büyürüz. Kendi kararlarımızı vermeye, kendi hayatımızı yaşamaya başlarız. Tam her şeyi geride bıraktığımızı düşünürken bir söz yankılanır kulağımızda…

“El âlem ne der?”

“Sen daha küçüksün, anlamazsın.”

“Hayat sandığın kadar kolay değil.”

“Biz senin iyiliğin için söylüyoruz.”

Ve bir anda çocukluğumuza döneriz.

Bazen yıllar önce duyduğumuz bir cümle, bugün vereceğimiz bir kararı etkiler. Bazen bir bakış, bir suskunluk, bir kırgınlık içimizde büyümeye devam eder. Çocukken anlam veremediğimiz şeylerin cevabını yıllar sonra buluruz. Ama bazen o cevaplar, içimizde çoktan yer etmiş duyguları değiştirmeye yetmez.

Büyümek sadece yaş almak değilmiş. Bunu biraz geç anlıyoruz. İnsan büyüdükçe bazı şeyleri daha iyi anlıyor ama bazı şeyleri de keşke hiç öğrenmeseydim diyor.

Çocukken bir an önce büyümek isterdik. Kendi paramızı kazanmayı, istediğimiz yere gitmeyi, kimseye hesap vermeden yaşamayı hayal ederdik. Büyümeyi özgürlük sanırdık. Oysa kimse bize özgürlüğün yanında sorumlulukların, bitmeyen telaşların ve bazen geceleri uyutmayan düşüncelerin de geleceğini söylememişti.

Şimdi sabahları bir yerlere yetişmek zorundayız. Bazen istemediğimiz hâlde gülümsüyor, içimizden gelmediği hâlde konuşuyor, yorulduğumuzu belli etmeden hayatımıza devam ediyoruz. Bir günün nasıl geçtiğini anlamadan diğerine uyanıyoruz. Hayallerimizi erteliyor, kendimize ayıracağımız zamanı başka şeylere harcıyoruz.

Bir de insan ilişkileri var…

Hayatımıza giren herkesin bizimle aynı yolda yürüyeceğini sanıyoruz. Kimi zaman çok değer veriyoruz, kimi zaman kendimizden ödün veriyoruz. Birinin bizi anlaması için defalarca anlatıyoruz kendimizi. Bazen susuyoruz, belki anlar diye bekliyoruz. Ama zamanla anlıyoruz ki herkes bizi bizim onları gördüğümüz gibi görmüyor.

Bazı insanlar giderken bir şeyler götürüyor, bazıları geride güzel anılar bırakıyor. Bazılarıysa hiç beklemediğimiz bir anda bize kendimizi tanıtıyor. Ve insan, en çok da verdiği değerin karşılığını bulamadığında yoruluyor.

Bir zamanlar her gün görüştüğümüz, her şeyimizi paylaştığımız insanlarla da zamanla uzaklaşabiliyoruz. Bazen araya bir kırgınlık bile girmiyor. Kimse kimseye kötü bir şey yapmıyor. Sadece hayat bizi farklı yönlere götürüyor. Bir bakıyoruz, eskiden her gün konuştuğumuz insanlarla artık birbirimizin hayatından habersiziz. Oysa bir zamanlar en küçük şeyleri bile anlatmadan duramazdık.

Bir de büyüdükçe anne babamızın yaşlandığını fark ediyoruz. Çocukken elimizden tutan, her düştüğümüzde bizi kaldıran insanların artık bizim desteğimize ihtiyaç duyabileceğini anlıyoruz. Bazen hayat bizi onlardan uzaklara götürüyor. Çalışmak, kendi ayaklarımızın üzerinde durmak, bir hayat kurabilmek için gurbette yaşıyoruz. Günler geçiyor, işler güçler derken özlemeyi bile erteliyoruz.

Sonra telefon çalıyor. Ekranda annemizin ya da babamızın ismini görüyoruz. Bazen sadece seslerini duymak bile yetiyor. Günlerdir içimizde biriken yorgunluk, birkaç dakikalığına da olsa hafifliyor. “Yedin mi?”, “Nasıl gidiyor?”, “Kendine dikkat et.” gibi belki her gün duyduğumuz ama değerini bazen fark etmediğimiz cümleler, bizi yeniden hayata bağlıyor.

Bir de birkaç günlüğüne yanlarına gittiğimiz zamanlar var… Sanki hayatın rengi değişiyor. Sofrada birlikte oturmak, aynı evin içinde seslerini duymak, sabah uyandığımızda orada olduklarını bilmek… İki üç günlüğüne bile olsa içimizdeki bütün eksiklikler biraz tamamlanıyor. Sanki dünya yeniden renkleniyor.

Ama ziyaret bitiyor. Valizimizi topluyor, vedalaşıyor ve yeniden yola çıkıyoruz. Eve döndüğümüzde o renkler de yavaş yavaş soluyor. Telefonun diğer ucundaki seslere, fotoğraflara ve bir sonraki ziyareti beklemeye kalıyoruz. Hayat yeniden siyah beyaza dönüyor.

Belki de insan büyüdükçe şunu anlıyor: Bazı yerlere evimiz olduğu için değil, sevdiklerimiz orada olduğu için ait hissediyoruz.

Sonra bir gün sokakta oynayan çocukları görüyoruz. Koşuyorlar, gülüyorlar, hiçbir şey düşünmeden oyun oynuyorlar. İçimizden bir anlığına onlardan biri olmak geçiyor.

Geçenlerde bir okulun önünden geçiyordum. Beden eğitimi dersi vardı. Kimi çocuklar oyun oynuyor, kimi bir köşede ders çalışıyor, kimi de arkadaşlarıyla sohbet ediyordu. Hepsi kendi küçük dünyasındaydı. Bir an durup onları izledim. İçimden, “Şu an beden dersinde olabilmek için nelerimi vermezdim,” diye geçirdim.

Başımı önüme eğip yürümeye devam ettim. Tam o sırada demir parmaklıkların ardından iki küçük kız bana seslendi:

“Abla, çok güzel olmuşsun!”

Önce şaşırdım. Sonra kendimi toparlayıp gülümseyerek teşekkür ettim.

İçlerinden biri, “Büyüyünce senin gibi olacağım,” dedi.

Ben de hiç düşünmeden, “Daha iyisi olacaksınız,” diye cevap verdim.

Gülümsediler. Ben de gülümsedim. Ama içimde o an neler olduğunu anlatamam. Sanki içimde kelebekler uçuştu. Birkaç saniyeliğine bütün hayatın telaşı durdu.

Sonra yürümeye devam ettim.

Düşündüm de… Bir zamanlar biz de o parmaklıkların arkasında durup dışarıdaki insanlara bakardık. Biz de büyümeyi hayal ederdik. Bir gün o okuldan çıkıp kendi hayatımızı yaşayacağımızı düşünürdük.

Şimdi o okulun önünden geçen büyümüş insanlarız. Peki, gerçekten mutlu muyuz?

Bilmiyorum.

Belki de hayatın telaşında, sorumlulukların ve yetişme çabasının içinde kendimizi biraz kaybettik. Bir zamanlar büyümek için acele eden çocuklar, şimdi keşke biraz daha çocuk kalabilseydik diyor.

İnsan bazen çocukluğunu değil, çocukken hissettiği o tarifsiz hafifliği özlüyor. Henüz hiçbir şey için geç kalmadığını düşündüğü, yarının bugünden daha güzel olacağına inandığı günleri…

Ama belki de bütün mesele geçmişte kalmak değil. Geçmişi özlerken bugünü de kaçırmamak. Çünkü yıllar sonra bugünümüze bakıp bugünü de özleyeceğiz. Şu an şikâyet ettiğimiz günler, belki bir gün en güzel anılarımız olacak.

Kendimize ne kadar zaman ayırıyoruz mesela? En son ne zaman sırf mutlu olmak için bir şey yaptık? En son ne zaman bir yere yetişmek zorunda olmadan yürüdük, gökyüzüne baktık, içimizden geldiği gibi güldük?

Herkesin bir hayat telaşı var. Kiminin geçim derdi, kiminin aile sorumlulukları, kiminin bitmeyen hayalleri, kiminin de kimseye anlatamadığı mücadeleleri… Dışarıdan baktığımızda herkesin hayatı yolunda gibi görünebilir. Oysa kimsenin içinde neler taşıdığını tam olarak bilemeyiz.

Belki de bu yüzden birbirimize biraz daha anlayışlı davranmalıyız. Çünkü bazen bir insanın ihtiyacı olan tek şey, yargılanmadan dinlenmek, anlaşılmak ve olduğu hâliyle kabul edilmektir.

Bir zamanlar birinin gelip bizi anlamasını beklerken, şimdi kendimizi kendimize anlatmaya çalışıyoruz. Herkese iyi olduğumuzu söylüyoruz. Gülüyoruz, konuşuyoruz, hayatımıza devam ediyoruz. Ama insanın kimseye anlatamadığı, hatta bazen kendine bile itiraf edemediği şeyler oluyor.

Ve belki de insanın en büyük mücadelesi, bütün bu hayat karmaşasının içinde kendini kaybetmemek.

Herkesin içinde bir çocuk kalıyor. Kimi hâlâ duyulmayı, kimi anlaşılmayı, kimi de sadece bir kez olsun koşulsuz sevilmeyi bekliyor.

Bazen insan kalabalıkların içinde yalnız, sevdiklerinin yanında anlaşılmamış, kendi hayatının içinde yabancı hissedebiliyor. Sonra bir an geliyor, durup kendine bakıyor. Ne istediğini, neye kırıldığını, neyi özlediğini ve aslında ne kadar yorulduğunu fark ediyor.

Belki de insanın kendine dönmesi biraz da böyle başlıyor.

Çünkü hayat herkese bir şeyler öğretiyor. Kimi zaman sabretmeyi, kimi zaman vazgeçmeyi, kimi zaman da kendini seçmeyi…

Ve bütün bu yaşananların sonunda insan yine kendine kalıyor.

Belki de büyümek, hayallerimize kavuşmaktan çok, geride bıraktığımız küçük mutlulukların değerini sonradan anlamakmış.

Çünkü büyüyoruz ama çocukluğumuzun içimizde bıraktığı izler bizimle büyümeye devam ediyor.

Ve bazen insan, herkesi anlamaya çalışırken kendini unutuyor. Sonra bir gün dönüp baktığında, en çok kendine uzak kaldığını fark ediyor.

Kendime Kalan…

Ayça Aydın
Kendime Kalan
Subscribe
Bildir
0 Yorum
Inline Feedbacks
Tüm yorumları gör
Önceki
Lütfen Beni Sevme
Sonraki
Lozan Konferansı Öncesinde Türkiye’nin Diplomatik Temsilinin Kurumsallaşması (1922)

Lozan Konferansı Öncesinde Türkiye’nin Diplomatik Temsilinin Kurumsallaşması (1922)

İlginizi Çekebilir

kooplog'dan en iyi şekilde faydalanabilmeniz için çerez (cookie) kullanıyoruz.