Mürekkebime Asılı Ahım
Mürekkebime asılı ahım, bastırdığımda sitem karalanıyor beyaza.
Durup düşünüyorum sonra. Bu kadar öfke, ne diyeydi?
Ödediğim bedelin sebebi, sevgimin suçu neydi?
Susuyorum, konuşuyorum, dinliyorum ama aşıyorum zamanla.
Kalemimi bandırıp ahımı yazıyorum, düşünüp duruyorum gecelerden sabahlara.
Sevdiğim günlerime yanıyorum geçmiyor ama, kaybedilen hevesimi arıyorum sonra.
Mürekkebimde takılı ahım, aldım kaleme sonra sürdüm hırkana, beni anlatsın sana.
Ömrüne dokunsun lekesi, giydikçe hayatında hep ahımla adımla.
Adını kazıdım solumdan, kanadı solum, sana kandığından.
Kırgınlığım bile darmadağın, bir şişe var yerde ve toplanmıyor odam.
Son sesinde şişe vardı, ondan kaldıramıyorum oradan.
Bir pete bin ton biçmişim, sesini son duyduğum anı içine doldurduğumdan.
Sebebi olduğundan, mürekkebe değen ahla ıslandı değil mi hırkan?
Nemli saçlarına o eşlik edecek yağmurun altında o zaman.
Kurutmadığından hastalanacaksın, askıya bırakacaksın sonra hırkanı o akşam.
Titreyip sarılacaksın yorganına, su ısıtılıyor çayı ablana yaptırdığından.
İçerken beni hatırlayacaksın, ahımın kokusu çıkmayacak odandan.
Askıyla kaynaşınca hırkan, ahımla baş başa kalacak forman.
Kuşanıp derslerine gideceğin zaman, olmaz ama unutursan.
Hatırla, mürekkebim hırkana ahım omuzlarına asıldı şu an.
Mürekkebime asılı ahım, susarsam içime akıyor satırlar.
Konuşursam tüm gök bizi anlar, sinirimde fırtınalar.
Bin nefretle andığıma bir zamanlar doyamadığımdan.
Ömrüme susuyorum ömrünü, ahımı mürekkebime batırdığımdan.
Sana kırgın göçebilirim bu eşitsiz dünyadan.
Kalbimi mürekkebime bandırıp ahıma yazdırdığından.
Gün olur ve unuturum sonu belli olanı başından.
Her satırın başında kanlı mürekkebim hep sonunda sana kustuğundan.
Her yolum tıkandı sana ulaşmadığımdan, mürekkebime ahımı kattım sinirimi çıkarıyorum kâğıttan.
Yıkıyorum ama geçmiyor izlerin, istediğim gibi sonlanmadığından.
Bir yüzleşme dilerdim, çoğu gece Allah’ımdan.
Başında âşık bakan adamın böylesi hissizliğinde boğulacağından.
Bilmiyorum gece nereye uzanıyor şu an.
Mürekkebimde bitiyor.
Yazacağımı susup seni silmeye çalışıyorum kâğıttan.
Gecem yâr ile gününü bayram edenlere uzanacak birazdan.
Ben ne yâr ne bayram bilirim, epeydir de sevgisizim, ahımı senden almayacağımdan.
–
Kimine uzun yıllar sürecek bir aşkın başlangıcıdır 14 Şubat, kimine kırgınlığa açılacak kapının ilk gıcırdaması, her insan farklı yaşar 14 Şubat’ını ve her insanın farklıdır, alın yazısı.
Girmiş olduğumuz 14 Şubat’a dair en içten, kırgınlığına son bir süpürge çektiğim kalbimin içindeki kayba ise son çığlığımdır bu şiir. İçimi hayli boşaltan, kafamı rahatlatan, kendime karşı taze bir filiz ekimidir.
Bir kayıptan ziyade, ruhumun yeniden doğuşudur.
Okuyan herkese teşekkür eder, 14 Şubat ve akabinde gelecek olan bütün güzel günleri sevginizi hak edecek o özel insan ile geçirmenizi temenni ederim.
Bir başka yazıda, satır aralarında görüşene dek, kendinize güzel bakın.
Selametle.
