Vedanın son kullanma tarihi geçince tıpkı bozuk süt gibi vücuda bir zamanlar yararlı olurken zehre dönüşebiliyor. Bir zamanlar şifa olan artık ızdırabın oluyorsa veda etmen gerekir. Bırak gitsin… Boşver olanları, olma ihtimallerini, olsaydı güzel olanları boşver hiçbir zaman öğreneme sorularının cevabını… İhtimale tutunarak yaşamanın uçurumun kıyısında yaşamaktan farkı yok. Aslında hayatında hiç yer etmemiş birinin ihtimaliyle yaşamak uçurum kıyısında tek ayak üzerinde durmaya çalışmak gibi.
İnsan uçurumdan düşünce öleceğini bile bile neden kıyısında durur?
Dümdüz kırlarda açan çiçekleri sevmek varken ulaşılmaz olanı koklamak, sevmek isteyen insanoğlunun aç gözlülüğünden sanırım… Belkide imkansız oluşu sevda yapıyor bu duyguyu. Susup düşündükçe daha fazla büyütüyorum bu sevdayı içimde…
Sahi her şey nasıl başlamıştı? Uğruna kendimi yollara vurduğum şeyi hırsım ve acım yüzünden unutmak sevdaya yeni bir boyut katarken yalnızlığı da beraberinde getiriyor. Yalnızlığıma çare ararken düştüğüm bu sevda sadece yalnızlığımı ve acımı çoğalttı. Necip Fazıl’ın da dediği gibi; “Çok yalnızım. Yalnızlığımı gidermek için aldığım her tedbir, yalnızlığımı çoğaltmak oluyor.”
Yalnızlığım çoğaldı… Üstelik yanına acıyı katarak…Bir olan dert bin bir olurken hayatın alaycı gülümseyişi beliriyor o anda. Sen şifa ararken şifası bulunmaz dertleri sırtlayıp yürüyorsun o ‘iki kapılı uzun ince yolda’. Bu da hayatın başka bir cilvesi.
Kabulleniyorum… Acımı aldım karşıma; önce sevdim şefkat gösterdim sonra sarıldım ona. Şimdi tuttum elinden birlikte yeni bir yol yürümek için yeterince dinlendik. Onu da büyütüp kendimin yeni versiyonuna katıp ilerlemek bu sevgiyi anlamlı kılacak. Belki de beni dönüştürmek için bir bahaneydi bu sevgi… Yol yine engebeli ama insanı insan yapan engebeler değil midir zaten?
Yola çıkıp varmayan yoldan çıkıp varan yoktur…
