Kendimi Buldum

Onu bulduğumda çok çetrefilli bir savaşın ortasındaydı. Acımasız kurallarla doluydu etrafı. Gardı yoktu, silahı yoktu , tarafı yoktu. Yok olan ne kadar çok şey varsa hepsi yoktu. Kalabalıkların sadece isimlerden ibaret olduğu yerde keşfetmişti yalnızlığı. Sıfatlardan mahrum bırakılmıştı , sadece isimlerle doluydu kuru kalabalığı. Onu bulduğum da çok yorgundu anlatmasını beklerken anlamıştım , kelimelerden muaf tutmuştu kendini. Sırtını döndü bana , yaralarını gördüğümde hikayelerini sormak bile istemedim. Belli ki her yarasının ayrı bir hikayesi vardı, belli ki her yarasının ayrı bir yaralayanı vardı. Onu bulduğum da çok çaresizdi, bütün çarelerden muaf tutulmuştu. Kimse yoktu , benden başka. Yüzünde ki hüznü anlamam için ağlamasına gerek bile yoktu. Gözlerine baktığım zaman nasıl bir cehennemin içinde yandığını görebiliyordum. Onu bulduğum da , dizlerinin üzerine çökmüş mağlubiyetiğini çoktan ilan etmişti. Bu çetrefilli savaşın ortasında sağ kalmayı başarmıştı ama artık savaşacak bir neden bile bırakmamışlardı, kendinden başka. Bütün duyguları bir arada yaşıyordum ona baktığımda. Bir yandan sırlarla doluydu diğer yandan bir köşede kurtarılmayı bekliyordu.
 Ben kendimi bulduğum da olması gereken yoktu.Ben kendimi bulduğumda mecbur bırakıldığı bir yerde tek başınaydı.

okur

Yazar: moonwoman

Blog Okur

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.