Kayboluslar

Hayat uzun bir yolculuktu ve biz yolcu . Ne dümen bizim elimizdeydı ne de duraklar . Yürüdüğümüz bu yolda nerede han varsa  orada dınlendık  . Yol nereye gıdıyorsa oraya gıttık . Belki bu yüzdendi  bu amaçsızlıgımız , kayboluslarımız . Bu kadar düzene uymak yerıne o yoldan sapsaydık belki o zaman bıze ait olan yolu bulacaktık. Sadece bizi anlatan ve yansıtan . Bu kadar mükemmel bir hayat istemseydık belki daha mutlu olacaktık kendı yanlışlarımızla gittiğimiz o yolda . Peki şimdi ne yapmalı gittiğimiz o yoldan keşke dedıgımız o duraklara geri mi donmelıyız yoksa önümüzdeki yolu keşke dememek için biz mi seçmeliyiz . Belki en önemli soru , cevabı asla bilinmeyen . kayboluşlarımız son bulsun diye mi cevabı bulmalıyız ? Yoksa kalan yolda daha çok  biz olmak için mi ?

İnsanın hayatını o yol ayrımında yaptığı seçimler belirler. Belki geçmişi geri getiremeyiz ama geleceği değiştirmek bizim elimizde . Boyle Umut ve inançla sarılmalıyız . Asla yanlış yapmaktan korkmadan . Sonuçta bizim yanlışlarımız bizim hatalarımız başka türlü nasıl öğrenebiliriz ki .. Her düştüğümüzde yeniden ayağa kalkmalyız ve kaldığımız yerden devam etmelıyız. İnsanın ömrü ortalama 55 yıldır . Bence üzüntüyle geçirilemeyecek kadar kısa ve değerli . İşte bu yüzden kendi bildiğimiz gibi yaşamalıyız doyasıya . Sanki yarın ölecek mi . İçimizde asla keşke olmadan . Yani anda yaşayarak . Eskiden çok sevdıgım bir motto vardı “carpe diem “ büyüdükçe fark ettim ne çok uzaklaşmışım anda kalmaktan . Koca dünya da bu kadarla dertle uğraşmaktan kendimi unutmuşum . Oysa dünyanın derdı mi biter ? Öyle düşünüp devam etmem lazımdı mutlu olmaya . Peki sorun de büyüdükçe artan sorumlular mı yoksa hayatın içinde kaybolmak mı ? Bir gün bu soruların cevabını yazmak umuduyla . Sevgıyle kalın .

okur

Yazar: REFIA

Blog Okur

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

13 Yorum

  1. Gerçekten hepimiz yolcuyuz bu hayatta. Bize biçilen sınırlı bir ömür var. Hayatı sadece dertler yumağı olarak görüp yaşamaktan korkmak yerine, inadına umut ve sabırla yaşamalı 🙂 Çok güzel bir yazı olmuş kaleminize sağlık…

  2. “Peki sorun ne büyüdükçe artan sorumlular mı yoksa hayatın içinde kaybolmak mı ?”
    Cevap her ikiside büyüdükçe artan sorumluluklar ile beraber insan kendine dayatılan hayatı yaşayarak hayatın içinde kayboluyor ve her geçen gün kendini yitiriyor.