Karanlık

Yüreğimde hissettiğim o  derin karanlık

Ellerin ellerin neredeydi

Uzaklaşıyor du dünyam benden

Hergün bı önceki günü tekrarlayan bu derin karanlık

Düşüncelerimi hırpalıyordu adeta

Çünkü ben istedim bu karanlığı

Bilemezdim seni karanlıklar da seveceğimi

Bir yağmur çisendisinde yürürken ölüyor sun

Buruşuk bana ait olmayan bu yüzü görmek  göstermenin tuhaflığı

Kimselerin anlamadığı ama  uzuvların da hissettiğin bu karanlık

Kurtulmalımıyım senden benden bu karanlık tan

Penceremdeki o mavi kuş sonrasının haberini verirken artık yanlız değilsin diyordu

Karanlık ve mavi kuş geleceğimde

Artık bir başkasını sevemeyeceğimin habercisiydi

Hoş geldin düşüncelerimdeki karanlık

Karanlıkta nasıl görebilir insan

Bu benim karanlığıma özgü mü yoksa

Sahi tanrım o neden benim karanlığım da

Papatyalı ellerim den akan aşk fısıltısı

Neden onu karanlığa götürmüş tü

Kanatları ruhumda ki kadın karanlığm

Bakarken öyle derin karanlıklara

Seni özlerken buluyorum kendimi

Etme sevgili ay da karanlık bu gece

Dön dönki bitsin bu karanlık

Yarım kalan bedenimi tamamla

yoksa aydınlanmaz bu kâinat bana

Odamda günlerdir yanlızım ziyanı yok

Benim yalnızlığım karanlıklar la dolu

Evet evet seni çok seviyorum tıpkı Deniz’in kendi dibindeki bir çakıl taşını sevmesi gibi

Ah karanlığım sana hitap ederken herşeyi unutuyorum

Yorgunum tek isteğim elini yüzümde hissetmek ve öylece uyuya kalmak

Şimdilerde öyle koşuşturuyorum bu karanlığım da

Çocukça ve düşüncesiz ce davranışlarım oldu bağışla

Buna ihtiyacım var sen anlarsın halimden

Bırakma beni bu  karanlıkla baş başa

Mavi kuşum la ben penceremdeyiz

Bekliyoruz.

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.