Surların ardında bir hayat yaşarken sen benden habersiz. Bir muhafız gibiyim ihtişamlı saray kapısı önünde. Öyle uzak, öyle imkânsız. Surlar mı bize engel yoksa esas olan mı erişilmezliğin. İçimde büyüyorsun, bazen nefes alamıyorum sanki. Zaman diyorum geçip gidiyor, gittiği yerde biz olacak mıyız? İmkânsız. Sanırım yeniden kalbimi bozkır topraklarına gömüp o meltemleri unutmalıyım. Ama silemiyorum aklımdan o gamzelerini. Gözlerinin gözlerime bir kez olsun değmesi yeter mi bilmiyorum da. Dedim ya, ben bir muhafızım sense surlar ardındaki hanedan üyesi. Ve bilirsin bir muhafızın kafasını kaldırıp hanedan üyesinin gözlerinin içine bakması dahi suç. Oysa gözlerinin benimle kesişecek olması bir ihtimal bile olsa fermanımın okunması inan ki alıkoyamaz beni yolumdan. Son kez de olsa gözlerine dalıp gitmek olur dileğim. Oysa biz imkansızız. Ben çorak bir toprağım sense uçsuz bucaksız bir okyanus. Öyle derin, öyle imkânsız. Tüm susuzluğuma rağmen erişemiyorum sana. Sen beni tanımıyorsun, görmüyorsun bile, ben senin için binlerce hizmetkardan sadece birisiyim biliyorum. Bir habersin surlar önündeki mevcudiyetimden. Kim bilir, aldığım nefese karışıyor belki de nefesin. Bu imkânsızlıklar arasında çaresiz avuntularımla savrulup duruyorum. Oysa hadsizlik eden benim. Nerede görülmüş bir muhafızın hanedandan birine sevdalandığı. Nerede görülmüş çorak toprakların okyanusla kavuştuğu. Dedim ya hadsizlik eden benim, ihtişamlı saray kapısı önünde çorak bir toprakla gelen bir muhafızım ben. Ne sen bana geleceksin ne de ben sana erişebileceğim. Benimki yalnızca bir gün okyanusla kavuşarak susuzluğumu giderme arzusu. Tuzlu suyun daha çok susatacağını ve sonum olacağını düşünmeden. Belki de tüm bunları göze alarak.
İlginizi Çekebilir
