Sevgi Neydi?
O meşhur filmin meşhur repliği… Türk Dil Kurumu’na göre sevgi: “İnsanı bir şeye veya bir kimseye karşı yakın ilgi ve bağlılık göstermeye yönelten duygu.”
Benim versiyonumda ise: “Bizi yaşadığımız gezegendeki gerçeklik algımızdan soyutlayarak, başka bir gezegende yaşıyormuşuz gibi hissettiren duygu.”
Sevgi benim için çocukken; sorun çıkarmamak, sessiz kalmak, hep güçlü olmak, yapayalnız kalsan bile bunu sorun etmemek, hep ikinci planda durabilmek ve değer görmemek gibi türlü şekillerde “hak edilmesi” gereken bir şeydi. Bunun böyle bir pranga olduğunu, ancak yıllar sonra Nona Bilinçaltı Terapileri sayesinde öğrenecektim.
Evlendiğimiz zamanlar henüz 25 yaşlarında toy bir kadındım. Sevgimin her şeye yeteceğine, huzurumuzun olmasının her şeyden önemli olduğuna dair inancım o kadar yukarıdaydı ki… Ta ki 32 yaşında boşanan bir kadın olana kadar.
Bir gün biri bana “Sahi, huzur nedir?” sorusunu sorup beni afallatana kadar.
Sahi, Huzur Nedir?
Sorun çıkarmamak mı? Öyleyse bu işte bence çok iyiydim. Her şeyin üstesinden tek başıma gelmeye çalışarak, kendi dertlerimi kendi içimde çözerek, kimseye dırdır yapmayarak, kimseden bir şey beklememeye çalışarak ve birinin söylediği tek bir güzel söze ömür boyu mutluluk bağlayarak bunu başarmış olmam gerekmez miydi? O zaman neden hakaret ve tehdit yoluyla, zorla boşanılma gibi bir durumla yüzleştim?
Belki de huzura yanlış anlamlar yüklemiştim.
Belki de huzur, sandığım kadar sınırsız olmak, sınır çizmemek demek değildi. Birileri size “damızlık” dediğinde sessiz kalmak değildi. Eşiniz boşanmak için ailenizin ondan aldığı borçları ödemediğini öne sürüp onlardan şikayetçi olacağını söylediğinde, sırf o an tiksindiğiniz için boşanmayı kabul etmek de değildi!
Aynanın Ötesi
Huzur, benim bilinçaltı terapileriyle öğrendiğim bir şey: İnsanlardan bakış açınızı çekip kendinize bakmaya başladığınızda içinize yerleşen o dinginlik…
Bunların neden başınıza geldiğini sorgulamayı bırakıp, kendi hatalarınızla yüzleşmeye başladığınızda anlıyorsunuz ki, aslında görmek isteyene her şey bir ayna.
İster bu aynayı siler, önünüzü netleştirirsiniz; isterseniz üzerindeki su damlalarının önünüzü görmenizi engellemesini izlersiniz. İki türlü de karar sizin, hayat sizin…
Benim evlilik serüvenim dış dünyada mahkeme salonlarıyla, borç krizleriyle, ruhumu saran büyük bir kırgınlık ve tiksintiyle bitti.
İç dünyamda ise bir bitiş yoktu, yeniden doğuş vardı. Kendi değerini bir başkasının eline bırakmanın ne kadar büyük bir hata olduğunu anlayan bir kadına dönüşüyorum. Bunun üzerinde çalışmalarım sürüyor.
Huzur sandığım şeyin aslında kendime yüklenmemek olduğunu anladığım, aynanın artık silinmesi gerektiğiyle de yüzleştim, kendi hayatımın tek sorumlusu kendim olduğum gerçeğini de kabullendim. Sessiz kalmanın sandığım kadar da huzur olmadığını öğrenmek bana biraz pahalıya maal oldu. Derin bir yalnızlığın içine kendimi atıp sonra da neden ben yalnızım diye düşündüğüm günleri geride bırakmaya niyetliyim. Erkek gibi olmak zorunda olmadığımı kabul ediyorum. Kendimi affetmem ve kendimden özür dilemem henüz bitmedi. Bitince tırtıl kelebek olacak mı hep birlikte göreceğiz.
Peki o zamanlar neden evi terk eden benken, boşanma kararını alacak kadar ileri gidemedim? Bu da part 3’ün konusu olsun.
Eyvallah
Not: Bu hikaye tamamen benim kendi kişisel deneyimimdir. Bir doktor, sağlık çalışanı ya da uzman değilim; sadece kendi hikayesini anlatmayı ve paylaşmayı seven biriyim. Bu yazı herhangi bir reklam veya iş birliği içermemektedir, tamamen kendi kullanıcı deneyimimdir.
