bazı sabahlar kötü kalkıp modumu yükseltmeye çalışıyorum ve bir bakmışım akşam olmuş.Bazı günlerde sabah çok iyi kalkıyorum ve geceye doğru modum sağlam düşüyor.Sanırım günlük mutlu olma ve iyi hisssetme kotam var.Bunu yaşayan tek insan olmadığıma da neredeyse eminim.
Bazı günler saatlerce koşacak enerjim var ,bazı günler su içmeye zor gidiyorum. Bunların hepsi benim,inişlerimle ve çıkışlarımla kendimi kabul etmeye başladım. Düşünmek için fazlaca zamanımız olduğu şu zamanlar da aklıma gelen bazı sorularla karşı karşıyayım. Sanırım normal zamanlarda bu sorulardan kaçmak için hazırlanır ve dışarı çıkardım. Şuan kaçacak yerim yok gibi. Gerçekten neyden mutlu olduğum, kendimi ne kadar tanıdığım, sınırlarım, öfkem, anılarım, geleceğim oturduk konuşuyoruz. Böyle değil mi gerçekten. Bazen hiç beklemediğim bir şeyde ağlamaya başlıyorum.
Saçma bir konuda gülüşlerim kahkahaya dönüşüyor ve ben sadece bunları serbest bırakıyorum.O kadar farkındayım ki içimde biriktirdiklerim, bir şekilde çıkmaya çalışıyor.Yogaya başlamıştım gerçekten haftada bir iki yaparken şimdi 2 haftada bir yapmaya başladım.İşte gerçekler.İşte sınırlarım,İşte gerçekten yapmak istediğim.Yapmak istemiyorsam tamamdır diyorum.
Canım istediğinde yaparım.İstikrarlı olmadığım için kendime kızmıyorum. İçimde bir yolculuktayım ve kendime elimden geldiğince nazik olmaya çalışıyorum. Birisi her gün yoga yapıyor ve mutlu gibi gözüküyor diye bende şartlarımı zorlamak istemiyorum. O onun yolu diyorum.
Kitap okumayı daha çok sıklaştırdım. Evdeki kitaplıkta adı sanı popüler kategorilere girmemiş o kadar çok kitap buldum ki, özellikle bunları okumak istiyorum. O kadar kıymetli geldiler ki. Bazen de yalnızca kahve içip balkonda oturuyorum ve telefonuma bakmadan gökyüzünü izlemeye çalışıyorum.Küçücük bir şey gibi ama günümü güzel kılıyor mesela.
Bu kadarcık şeyle bile mutlu olmaya ,sadece kendimle olmaya küçük bir adım.Hep korkardım aslında yalnızlıktan,karanlıktan,moralimin bozulmasından. Şimdilerde teselliyi kendimde arıyorum. Karanlıkla bir kaç yıl önce yüzleşmiştim. Yalnızlığın aklımdan geçen bir korkudan ibaret olduğunu fark etmeye başlıyorum. Çevrenin kalabalık olması yalnızlıktan seni kurtarmıyor.
Uzaklardan gelen bir mesaj yetebiliyorya, yetiyormuşya bunla yüzleşmeye başlıyorum. Evet ben bu günleri kendime yatırım yaparak kullanmaya başladım. Korktuklarım benim zihnimdeki abartılardan ibaret. Kendime her şeyi başarabilme gücü verirsem yapabiliyorum diyorum. Bu güçte düşüncelerden ibaret. Kimi zaman bilinçli olarak kendimi izole ederek sınırlarımı gözlemliyorum ve bu yolculukta tek başıma olmaktan mutluyum.Sorumluluk alma zamanı.
