Yok oluş

2 gün önce kendi içimde aşamadığım şeyler olduğunu söyledi. Doğruydu. Aşamamıştım. Babamın bana hiçbir zaman sevilmeyeceksin, seni ben bile sevemedim başkası nasıl devain dediği zaman 10 yaşındaydım. Doğruydu belki de sevilmezdim ben. Kızları hep ilk babaları severdi. Bu öyle değil miydi? Beni babam sevememişken kim sevecekti? Yanlış insanlarda aradığım sevgiyi doğru kişide bulunduğumda da ben kaybetmiştim karşımdakini. Böyle mi oluyordu? Böyle mi büyüyordu insan ? Kaybede kaybede.. Ben zaten kaybetmemiş miydim? Ailemi, babamı.. Ben bunların bedelini ödememiş miydim? Doğru insana yaptığım hatalardan pişmanım. Anlayamadım. Bilemedim. İnanmanı beklemiyorum, istemiyorum da. Yaptıklarımın bir anlamı yok. Sebebi de yok. Kendimi de aklamaya çalışmıyorum. Anlamanı da beklemiyorum. Sadece sevilmek istedim. Özür dilerim. Sevilmek istedim ama kendi sevgimi de sana hep zarar vererek gösterdim. Özür dilerim. Sevgi böyleydi çünkü böyle görmiştüm acıtırdı sevgi. Gene haklıydın. İçimde hiçbir zaman aşamayacağım bir şey bu, hiçbir zaman büyüyemeceğim bir konu. Özür dilerim güvenini kırdım. Beni affet diyemem yüzüm yok ama beni anla isterim. Beni sadece hatalarımla görme, beni o 10 yaşındaki kız çocuğu olarak da anla isterim. Bencillik biliyorum. Belki sende haklısındır. Bana değmez. 

okur

Yazar: Y

Blog OkurBlog Yazar

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.