in ,

Yeniden

O tanımsız duygu. Anlatılamayan. Sözcüklerin yetmediği. Konuşulması mümkün olmayan. 

Öyle; kendi hâlinde. 

Büyük büyük laflar ettirmeyen. Hatta “sussan ne olur?” dedirten. İçindeki acıyla karışık çaresiz bir çığlıkla gökyüzüne yükselen. O kadim duygu. 
“Bak” diyor. “İçine bak! O seni korkutan şey nedir?”

Aklı konuşuyor, o konuşup susmadıkça kalp çığlık atıyor. Kalp çığlığa boğuldukça akıl korkunç kahkahalara boğuluyor. 

“Ben kazandım, ben kazandım” 

Kalp yorgun. Herkes yorgun. Öyle kolay olmuyor kalbin ritmini bozmak. Bozduktan sonra da bir köşede bırakıp “Haydi; at kendi hâlinde” olmuyor. Ritim bozuldu bir kere. Olsa da olmasa da o hep aynı yerde titreşiyor. Engel tanımıyor. Hiç bilmediği bir yolda kendi kendine yürüyüp geçiyor hayatın içinden. O kadim duygu. Bir ağlatıp bir güldürüyor. 
Bir an geliyor, içeriler cayır cayır yanarken bir pencerenin önünde kendini gökyüzüne bakarken buluyorsun. Gözünü görsem orada ve o duyguyla gülümsesem ona. Desem ki: “Bir  duygum var içimde, sanki bir kere görsem dağlar kadar olacak.” Daha bunu düşünürken o dağın zirvesinde buluyorum kendimi. 
Bir ateş yakıyorum içimde geçmişten kalan çalı çırpıyla. Isıtmıyor tabii. Yetmiyor kendimi ifade etmeme. Sonra diyorum ki; “Al o çalı çırpıyı tekrar yak,” son kalan çalı çırpıyı da yakarken artık bırakıyorum kurumuş ne varsa,” 
“Yeniden başlamak lâzım hayata. Taptaze bir gülümsemeyle. İçinde o eski anılara dair kalan gözyaşını artık yeşermek için kullan. Sev kendini ve seni olduğun gibi seven her şeyi ve herkesi. Ve öz olduğuna inandığın o yola çık yeniden. Yürü kendi yolunda, eşlik eden ne varsa tutsun elinden.” 

yazar

Yazar: Didem Yuce

“Söz Uçar Yazı Kalır”

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.