Veda.

31 aralık 2020

Veda etmem gerekiyor aslında,ama şu yaşıma kadar bir onu beceremiyorum işte.Veda etmem gereken hiçbir şeye veda edemiyorum, edemedim de bakamıyorum ileri. hayatımda 1 yılda ne kadar şey değişebilir bilmezdim,her şeyin bir çırpıda bitirileceğini,geride kalabileceğini bilmezdim.Veda ediyorum,ona şuna ve kendime. uzaktaki karanlıktan izliyorum yaşadığım,yaşayamadığım ve Yaşamak istediklerimi,küçüklüğümü ve onun küçük hayallerini,bir zamanlar sevdiği insanları,arkadaşlarını,en sonunda kendimi bir anı kutusuna koyuyorum.
saçma.acı ve zor.
İçimde tek bir duygu hâlâ benimle savaşmakta ve ben bir ona  yenilmekteyim.ama en çok da ona yenilmemem gerekiyor.biliyorum. Ama bilmek yetmiyor malesef.
Sanki ölmüş gibi seviyorum,yas tutar gibi bir acı var içimde.hâlâ hayattayken ve yaşayabilecekken,yaşayamadığım şeyler için yas tutuyorum,iyi de ne için ve neden.
2020’nin son gününden yazıyorum bu kelimeleri.
2020’de yaşadığım,çoğunluğu üzüntüler ve kayboluşlar içinde geçen,hayatıma giren belli başlı insanlara ve bana yaşattıkları Duygular için,her şey için teşekkür ederim.
Bu yazıyı ilerde dönüp bakmak için bırakıyorum.

Kendime;
Umarım bir gün buraya başarmış kendini bulmuş olarak,ve her şeyden vazgeçip,varlığını bu  dünyaya ve bu insalara fazla görüp sonlandırmadan,iyileşmiş, kendini affetmiş olarak tekrar yazarsın.insanlara rağmen ben seni hep çok sevdim,sandığından fazlasıydın hep,
vazgeçme.
lütfen…

Kendine iyi bak.bana iyi bak.

okur

Yazar: nhtriycon

Blog OkurBlog Yazar

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.