Umut Döngüsü

Kesildikçe yenisi çıkıyor kanatlarımın, uçmaya karar verdikçe bir daha kesiliyorlar! Tam umudumu kaybedince bir daha ait oldukları yere geri dönüyorlar. Ve böylece aptal bir döngünün içinde buluyorum kendimi. Aptalca ama vazgeçemediğim, uçmak uğruna bir daha o acıları çekmeyi göze alabildiğim bir döngü…

Belki de vazgeçme fikri zor geliyordur bana, belki de gerçekleşme ihtimali vazgeçmeme engel oluyordur. Vazgeçip büyük bir pişmanlık yaşamaktansa aynı acıları sürekli yaşama fikri daha kolay geliyordur belki de! Bilemiyorum…

Cezalandırılıyorumdur, işlediğim büyük bir günahın bedelidir bu! Böyle düşündükçe ufacık bir sızı hissediyorum kalbimde, aklımı kurcalayan bir sürü soruyla baş başa kalıyorum. Ya değilse! Ya sırf uçabilmek için ödemem gereken küçük bir bedelse bu! Tüm bu yaşanılanlara katlandıktan sonra, büyük bir sabırla bekledikten sonra ya istediğimi elde edebileceksem! Ve böylelikle tekrardan aptal bir döngünün içinde kapana kısılıyorum acizce, kurtulmayı beklercesine…

Sevgili okur, biz bu umut kanatlarıyla doğuyoruz. Kesilselerde, kanatlarımızdaki tüyler teker teker dökülsede her daim yenileri var oluyor, yeni umutlarla tekrar ve tekrar ayağa kalkıyoruz. Her daim ayakta olmamız, düşsek bile kalkmamız dileğiyle!

yazar

Yazar: Do

Blog OkurBlog Yazar

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

7 yorum

Yorum Yazın
  1. @Do ben çoktan yitirdim. dediğim gibi bu umut küçükken bitti benim için ben 7 yaşında olgun bir kadın olmak zorunda kaldım aslında hikayem biraz garip ama kısacası çoktan yitirdim ben

  2. Bu hayatta öğrendiğim bir şey varsa ona hiçbir şekilde umudun olduğuna inanmamak. Ben çoğu kez inandım ve hep başa döndüm. “Umudunu yitirme” hep dediler hatta doktorlarım bile ama küçüklükten başladı bu bende küçüklükten beri umudum hiç olmadı bende umudun olduğuna inanmıyorum. Hani biri çıksa bana umut olduğuna inandırsa inanırım ama kimsede yapmadı. Ellerinize sağlık.

  3. Nazım Hikmet’in en sevdiğim sözünü hatırladım ben de sayende; “Yok, öyle umutları yitirip karanlıklara savrulmak… Unutma; aynı gökyüzünün altında bir direniştir yaşamak…” 😉 <3

  4. Sisifos’un hikayesini duydun mu bilmiyorum. Zeus tarafından bir kayayı dağın tepesine taşımakla cezalandırılmış. Fakat kaya her seferinde tam zirveye ulaşamadan aşağı yuvarlanıyormuş. Sisifos hep vazgeçmeden aşağı iniyor kayayı tekrar ve tekrar yukarı taşımaya başlıyormuş. Bu cezalandırılmaya yenilmiyor ve savaşı bırakmıyormuş. Yazın bana Sisifos’u hatırlattı. Savaşmaktan vazgeçmeyeceğimiz umut dolu günlere…

  5. Yorumunuz için öncelikle teşekkür ederim. Nietzsche:”Umut en büyük kötülüktür, çünkü işkenceyi uzatır.” diyor. Kendimize inandığımızda ortaya çıkardığımız bu kötülük pek bir tatlı doğrusu. 🙂

  6. Umut her şeyden önce kendine inandığında ortaya çıkacaktır. Çok güzel açıklamışsın. Size başaramazsınız dediğinde siz başarıyorsanız artık o korku başaramazsın diyen insandadır. Yanı demem o ki umut fakirin ekmeğidir diye bir söz var. Cidden de öyle ama ya . 🧚

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.