in

stray from life15,9

 Denizin ortasında kalmış cansız bir varlığın hissedemediklerini hissediyorum. Bomboş ve çoğu zaman varlığımın bile farkında olmadan..  Evimi özlüyorum. Düzenimi özlüyorum. Eski mükemmel olmayan ama mükemmel hissettiren odamı ve ailemi özlüyorum.

 İnsan biraz kaybolduğunu hissettiğinde eskiye dönmek için geçmişte en yara aldığı veyahut en sıkıntılı hissettiği zamanları bile bugününden daha iyi bulur ve özler.. Ben de o özlemi yaşıyorum. Hayallerimi bıraktığım kitaplığım, çocukluğumu bıraktığım yatağım, kendi dünyamı ve kafamdaki adeta ilacım olan öykümü özlüyorum. Yazmak bu dünyadaki belki de bana en iyi gelen terapi, şu an etrafımda olan kalabalığa rağmen en yalnız insan benim. Nefret ettiklerim beni var eden yargılarım. Asla düzelmeyecek normların bende bıraktığı ağır yük ile beraber farklı bir şehirde farklı bir aile ile yaşam mücadelesi veriyor olmak müthiş hırs verici. Bir o kadar da güçsüz edici bir durum, tabii bu farklı bir konu. Kendini hiçbir zaman güçlü hissedemeyen biri için aşırı sayılmaz. Keşke bu hissediklerimi yalnızca ben hissediyor olsaydım, bu hisleri bir çocuk ile paylaşmak gerçekten çok daha büyük can sıkıcı. Var olmamış olmayı diliyorum bugün de sevgili kendim. Artık beynim de bana yardımcı olmuyor tamamıyla kendimle kaldım. Daha bunun için baya genç olduğumu düşünüyorum. 

Eski yaşantımda arkadaşlarımın sorunları olurdu, bana anlattıklarında benim neden yok diye düşünürdüm. Çoğu zaman bu düşüncenden sonra icraat olarak kendime dert uydururdum. Sonra fark ederdim ki benim bu uydurduğum dertlere hiç sözde destekler dahi çıkılmıyor olurdu, e anlatıp rahatlamazdım da olan anlattıklarımı evrenle paylaşmamla kalırdı bu da beni kötü etkilerdi açıkçası. İlerleyen yaşlarımda aslında benim de sorunlarım olduğu fark etmiştim çünkü hiç bir insan mükemmel şartlarda bulunmaz, hayatının hiçbir döneminde mutlaka bir artı ya da eksi durum söz konusudur. Ben de oldukça fazla eksi vardı. Anlatamaz hayal dünyama çekilir ve orada çok mutlu olurdum. Kendi dostlarım ve kendi karakterlerim vardı. Şimdi onlara bile ulaşamıyorum. Keşke kendimi bu anlarda da onlara ulaşmayı bilmek için pratikleştirmiş olsaydım ama maalesef ki bunu akıl etmemişim.  Hayatımın bu dibini asla unutmayacağım. Olur da bir gün buradan çıkmış olsam bile artık mutlu olabileceğimi sanmıyorum. Tek hissettiğim intikam duygusu. Ama bunun için de pek atak sayılmam muhtemelen bu duyguda, duygu dünyamda kaybolacak. 

  Sevgili insanlar

Asla çocuklarınızı yalnız bırakmayın size ihtiyaçları olduğu zaman onlara sırtınızı dönmeyin. Var olma çabası veyahut mal mülk telaşı içerisinde bir insan harcadığınızı unutmayın. O insan ile beraber bir çok hayal, bir çok umut, en önemlisi ise direkt olarak bir insanın kaybına sebep olabileceğini aklınızdan çıkarmayın.

Her şeyin ötesinde affetmeyin dostlar. Sizi sizden alan insanları affetmeyin. Sizi sevdiklerinizden alan insanları affetmeyin. Sizi hayallerinizden eden insanları asla affetmeyin..

Ve.

Yanınızda size değer veren bir aile varsa aile olmasa dahi bir insan bile varsa, onu kesinlikle kaybetmeyin. Benim yok ve bunun ne demek olduğunu çok iyi biliyorum. Dizine uzandığım, son kez onu görüyor olmanın ve onun yanında ne kadar güzel ve çocuk olmanın en önemlisi yalnızca ona özel bir yanınız olduğu insanın artık olmadığını bilmek, ondan aldığınız gücü bulamamak, ağlamak istemek ama ondan başkasının yanında ağlayamayacağınızı da bilmek bir hayli yok edici. Siz siz olun varsa böyle insanlar yamacınızda bir yerde derhal onlara sarılın. Çünkü yarın onu kaybetmeyeceğinizin hiçbir garantisi yok. Bakın gerçekten yok, bir gün önce lunaparkta hayvan gibi eğlendiğim, kurs başvuruları yaptığım, şehrimi bir gündüzde kaybettim. Orada ki hayatımı dostlarımı kaybettim. Bakın yalnızca bir gündüz. Çok değerli zaman. Onu aksatmayın.

Biraz da kendimi motive etmeliyim sanırım. Bak şimdi. Annesinin dizine yatmış saçı okşanan bir çocuk gördüğünde gözlerin dolmasın, üzülme! Babasının elinden tutan ya da babası ile oynayan bir çocuk görünce de asla üzülme! Çünkü sen bunların ala alasını yaşadın ama şu an terk edilmiş bir insansın. 

Bu yüzden gördüğün duyduğun hiçbir şeye inanma. Tek bildiğin elinde olan başarıların olsun. Kendini de asla küçük görme sen her şeyi yapabilirsin. İnsansın ve insanın maalesef yapamayacağı bir şey yoktur. Bu lanet hayvan her boku yiyebildiği gibi her şeyi de yapabilir. 

 Şarkı önermeyeceğim çünkü müzik dinlemek için uygun değilsin. Ah şarkılarım, ah benim içinde hayat bulduğum hayal dünyam… Sana tekrardan kavuşacağım. 

2050 15920

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.