Siyah Eller

Görüntüsü pek iyi olmayan bir ev. Kapıda duran kömür çuvalları ve yaşlı bir kadın. Gözlerindeki umutsuzluk, hayattan bıkkınlık ve kaygılı bakışlar… Beni gördüğünde yardıma ihtiyacı olduğunu belli etmemeye çalışıp taşımaya çalışması… Bunun üzerine ısrar ederek taşıdım. Ellerim simsiyah, kapıda duran kömürler beni çağırıyordu âdeta. Ellerime baktığımda karanlık geçen günlerim aklıma geliyor bu duyguyla kömürün bana verdiği ağırlıklar daha arka planda oluyordu. İşim bitti, kömürlerin hepsi taşınmıştı. Kadının gözündeki mutluluk beni çok mutlu etmişti. Birine yardım etmek çok hoş bir duyguydu. 

Ellerime baktım, gördüğüm şey emekti. Dışarıdan pis görünen birçok şeyin arka planında olanları görmüştüm o gün. Bu olay benim önyargılı oluşumu kırdı. Ellerimi yıkadım, artık ellerimde siyahlık kalmamıştı. Bu bana geçmişimizin ne kadar kötü olsa da geleceğimizi daha parlak ve daha güzel tasarlayabileceğimizi gösterdi. Hayal kurmaya başladım, geleceğe karşı umutsuzluğum kalmamıştı. Çünkü her şey benim elimdeydi, her şeyi değiştirmek benim elimdeydi…

18 yaşında bir genç olarak yazıyorum bu yazıyı. Hayatın sahteliklerini ve acımasızlığını belki de erken yaşlarda gördüm. Ailemden uzak kaldım uzun süre. Gündüzleri yeni edindiğim arkadaşlarımla sokaklarda top oynardık saatlerce. Hava karardığında, hayatı sorgulama ve şikayet etme sürecim başlardı. Bunlar şuan çok komik geliyor yazarken fakat o zamanki kendimi çok iyi anlıyorum ve iyi ki bazı şeyleri kimseye fark ettirmedim çünkü ettirseydim kafayı yemiş derlerdi. Ortaokul ve lise zamanları çevremdeki insanlar benim çok olgun ve sıkıcı olduğumu gözüme vurdu. Bu beni bazen rahatsız ediyordu. Yapacak bir şeyim de yoktu, insanları memnun etmeye çalışmadım. Bir yıl önce içimdeki çocuğu çıkaran kızla tanıştım onu da kaybettim hem de en zor günlerimde ve saçma bir şekilde. Biraz da kısaca yaşadığım şeylerden bahsetmeye çalıştım. Biraz duygulandım ve yüzümde küçük bir gülümseme oldu bu yazıyı yazarken.

Dostlarım, geçmişiniz ne kadar karanlık olsa da geleceğe şans vermelisiniz. Bu çok zor olacak biliyorum. Yıllarca edindiğiniz alışkanlıklardan vazgeçmek o kadar zor olacak ki… Ben de şuan bununla savaşıyorum. Ne kadar zor olsa da bir gün o ışığı göreceğinizden hiç şüphem yok. Sonra istek gelecek, sonra tepki ve en sonunda ödülü alacaksınız, alacağız. Sadece inanıyorum ve kendime hiç olmadığım kadar güveniyorum.

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

9 Yorum