Boşluk

Felsefe benim için paha biçilmez bir terapi yöntemidir. Kendimi bildim bileli sessizce düşünürüm.Gözlerimi kapatır ve “bu hayat gerçek mi” diye kendi kendime sorarım. Yanımda konuşan insanların seslerinin aslında olmadığını düşünürüm mesela. Tanıdığım ses tonlarını aslında hiç duymadığımı. Oturduğum yerde bulunmadığımı. Gördüğüm yüzlerin şekillerini tanımadığımı. Kuş seslerini, dalga seslerini, vapur sesini….

Peki ya ben kimdim? 

Ağladığım ve güldüğüm günler gerçekten var mıydı? Gerçek anılar mıydı onlar? Yoksa bu kadar önemsemek gerekir miydi beni yoran duyguları? 

Ama bildiğim tek şey;

Evrenin tamamı bu sorulardan oluşuyorsa eğer kara deliğin içine düşmek bu olsa gerek.

Rapor Et

Bu yazıyı nasıl buldunuz?