Yardım etmek

Bugün sizlere başımdan geçen bir olayı anlatmak istiyorum. 

Yaklaşık üç gün önce şehrime döndüm bazı sebeplerden ötürü. Çok hasta bir babaannem var ve yaşı da çok büyük.  Çoğu zaman ona bakıp motive oluyorum çünkü öyle zorlu bir hayatı bu yaşta kaldırabiliyor, biz ise en ufak olayda pes ediyoruz. Birçok yerinden rahatsız olduğu için hastaneden randevu aldık. Götürecek kimsesinin olmadığını saat sabah 6 gibi öğrendim ve yola koyuldum. Israrla gelmemi istemedi ve ben de ısrarla gelmek istediğimi söyledim. Yola çıktık, taksi ile gitmek zorunda kaldık. Hayatımda pek hastaneye gitmediğim için bilmiyordum bazı şeyleri ve biraz zorluk çektim. Hastaneye 8 gibi ulaştık ve saatlerce sıra bekledik. Birçok işlem yaptık ve babaannemi kafası yere eğik bir şekilde gördüm. O an içim parçalandı. Bir kişinin yardım etmeyecek kimsesinin olmaması çok zor… Kendi çocuklarının ona saygı göstermiyor olması çok canımı sıktı. İyi ki şehre dönmüşüm üniversiteden dedim kendime. Çünkü biraz daha geç kalsak felç kalma ihtimali varmış. Üstüne ses duyma oranı %50 düşmüş ve daha sayabileceğim birçok hastalık. Bilerek ona bakmamaya çalışıyorum çünkü her baktığımda yüzüme gülmeye çalışıyor fakat içten içe acı çekiyor. Babaannem hakkında hep güçlü kadın kelimesi geçerdi yakınlarımdan. Bugün şunu görüyorum ki, her güçlü insan bir gün gücünü kaybediyor maalesef. Zamanında yaptığımız tercihler o kadar önemli ki, aile ve dostluk gibi. 

Bizi asla bırakmamış, bırakmayacak bir aile bulmalıyız bu hayatta. Babaannemin bugünkü dostu ben oldum. Yoldaşlık ettim ve çok mutlu oldum ona destek olduğum için. Tekrar evine bıraktığımda onu o kadar mutlu gördüm ki, acı çekiyor fakat yanında birinin olması ona çok moral oldu.

Dünya acımasız, adaletsiz ve kötü bir yer fakat yanındaki insanlar bu yeri değiştirebilir. Benim dünyam değişti ya sizinki ? 

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

4 Yorum