Ölmüşüz

Ölmüşüz

Anlatılacak aşk hikâyelerimiz var bizim mutluluğu sonunda sonu mutluluğunda saklı olan. Dinletecek birini bulamadığımızdan şu koskoca suskunluğumuz. Adına mutluluk diyecek bir sevenimiz yok, kalplerimiz sabır taşı olmuş bir gün gelir diye susup yutkunduğumuz. Sevecek bir kalbimiz mevcut fakat sevilecek bir kalp bulamamışız. Aslında aramaya tenezzül etmemişiz, kendimize yar etmişiz bekleyişleri. Biz yalnızlığı sevmiş, bir ömür yalnız beklemişiz. İnsanlar gündüzleri eklerken gecelerin peşine biz gün görmemişiz. Hep gidişlere şahit olmuşuz, gitmişiz de çoktan kendimizden, daha dönmemişiz. Ayrılıklar hırpalamış kaybetmişiz kendimizi. Düşünmeyi bilenler arasında sevmeyi bilenler olarak kalmışız, değerimiz anlaşılmamış. Kendimize giden yolu bulmak için adımlamış, insanlardan soğumuş yolun sonuna ulaşmışız. Anlatılacak aşk hikâyelerimiz varmış bizim, anlatamadan kimseye yolun sonunu görmüşüz. Tüm beşer beyaz ışığı görürken bizim bir ışığımız bile olmamış. Hayat uzun bir yolmuş doğup başlanılan, biz ölü başlamışız. Bizi hayata bağlayan beklediğimiz olmuş, kalbimizde onu taşırken yaşamış, onsuz ölmüşüz. Çözememişiz hayattan kendimizi, her insan gibi bir sonumuz olmuş ama onsuz ölmediğimizden sonsuz ölmüşüz…

Rapor Et

blogger

Yazar: Siyah

İlk YazımBlog Yazarı

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Yorumlar

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Yükleniyor...

0

Facebook Yorumları