O ÇOCUK

Tercihlerim vardı Fesleğenim. İstediklerim vardı. Yanında durmak istediklerim vardı. Görmek istediklerim vardı. Hissetmek istediklerim vardı…

Hepsini kaybettim birer birer. Her biri ruhumdan bir parça aldı. Yalnız kaldım içeride. Ama saklanmadım bu sefer. Kaçmadım da. Yüzleştim onlarla. Her birini attım içime. Koca koca gözyaşlarımı sakladım kendime. Tek bir nefesime kaldı hepsi. Derin bir nefesime…

Kimse sormadı ne olduğunu. Ben de irdelemedim. Her birinin ardından sadece nefes verdim. Ciğerim tükenene kadar nefes verdim. Mutlu görünmek istiyordum. Mutlu da tükenmek istedim. Tükendim…

İçimdeki o yalnız çocuğu hep korumak istedim. Hayallerimde sakladım onu. Egomla sarmaladım biri dokunmasın diye. Zihnimde yaşattım kimse erişemesin diye. O ise hiç rahat durmadı. Hep özledi. Hep sevdi. Hep istedi. Hep…

Yoruldum be Fesleğenim. Gerçekten. Her zaman gülümsemekten yoruldum. Bir omuz aramaktan yoruldum. Sarıldığımda küçüleceğim birini aramaktan yoruldum ve bunu kimsenin fark etmemesinden de çok yoruldum. Bilinmezliğimi kimsenin bilmemesine yoruldum…

Ben de doluyorum be Fesleğenim. Birini arıyorum sadece. Sarıldıkça küçüleceğim birini arıyorum. İşte o zaman son nefesimi verebilirim. İşte o zaman o çocuğu bırakabilirim…

İşte o zaman büyüyebilirim…

okur

Yazar: Fesleğen

Blog Okur

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.