in ,

Neden Yazamıyorum?

Neden Yazamıyorum?

Sürüne sürüne, aylardır  hatta yıllardır, yazmaya çalışıyorum. Henüz bir yazar bile değilken tükenmişlik yaşamaktayım. Ne bunun sebebini biliyorum, ne de çözüm için bir şey üretebiliyorum. Sadece sebep olabilecek fikirler geliyor aklıma. Örneğin bu yazıyı yazmama ve paylaşmama vesile olan şey yani internet. Çünkü kabul edelim hemen hepimizin bu konu hakkında rehabilitasyona ihtiyacı var.

Yazamıyorum, yazamıyoruz çünkü sürekli telefonumuzu kontrol ediyoruz. Gelen bir yeni mesajla daldığımız alemlerden kopuyoruz. Kendimizi tanımlamaktan, kendimiz olmaktan uzaklaşıyoruz.

Yazamıyoruz çünkü artık pek de okumuyoruz. Bir hevesle aldığımız kitaplar tozdan görünmüyor. Oysa alıp okuyacaktık ve her şeyi öğrenecektik o kitaplardan. Ama okumadık. Okumadım.

Neden Yazamıyorum?

Yazamıyoruz çünkü artık hayal bile kuramıyoruz. Çünkü hayallerimizi bile satmak üzereyiz, çünkü paramız yok çünkü krizin eşiğindeyiz. Alım gücümüz yok. Belki bundan on yıl önce yurt dışına çıkma hayalimiz vardı ama şimdi yazlık bir belde bile uzak bir hayal gibi geliyor.

Henüz yirmili yaşların başında birinin kimseye ders vermeye haddinin olmadığını düşünüyor olabilirsiniz. Doğru da. Amacım bu değil. Sadece hatırlatmak istedim. Belki de hayal kurmaktan, yazmaktan, düşünmekten kopmuş uzak kalmış insanlara ulaşmak istedim. En çok da kendime tabi.

Dediğim gibi, tam olarak bu bahsettiklerim benim sebeplerim diyemem. Ama belki de sebep budur diyebilirim. Belki sizin de sebepleriniz bunlardır.

Umarım kendimize dönmek için bir bilet bulabiliriz.

okur

Yazar: Lola

Blog Okur

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

8 yorum

Yorum Yazın
  1. Naçizane bir tavsiye. Yazmak için kendini serbest bırak. Kendine takılma. İnsanların sana yüklemiş olduğu tüm tabulardan kurtul. Emin ol işte tamda o saniye klavyende parmaklarının heyecanla tuşlara vura vura ekranını kelimelerle doldurduğunu göreceksin 🙂 Ben denedim oluyor 😉

  2. O bileti bulup söküp alacağız, başka yolu yok. hayallerimizi engelliyorlar ama internet olmasa kim bilir halimiz ne olurdu. yurt dışına hiç çıkamadım hatta şehir değiştirmişliğim bile bir elin parmaklarını geçmez. insanların tecrübelerini okuyarak, çektiği videoları izleyerek bir nebze de olsa bilgi sahibi olmaya çalışıyorum. bunu bile elimizden almaya kalkıyorlar. kaç yıldır sürünerek çalışıyoruz, durumum bu: “köpek gibi çalışıyorum, et yiyemiyorum”. maslow gelse görse şu halimizi der ki teoriyi unutun bu türkler çamur yiyerek mutlu olmaya çalışıyor.

    lütfen yazmaya devam edin, bizim gibi gençler düşünmeyi unutursak işte asıl o zaman bileti ebediyen bulamayız.

    Not: yazarken fark etmedim ama resmen blog yazmışım yahu yorum diye 😀 beni böyle ateşlediğiniz için teşekkür ederim. valla yaşadığımın farkına vardım.

    • O kadar haklısınız ki yani Maslow olsa piramidi falan bile boş verebilir sanırım 🙂
      Yorumunuz için ayrıca teşekkür ederim, sizi de hem yorum yapmaya hemde ateşlemeye yaradıysam ne mutlu bana.
      O bileti bulacağız..

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.