MÜMKANSIZ?

Nasıl anlatsam bilemediğim bir yolculuktayım. Bugün benim için anlamını tarif etmenin mümkün olmadığı bir ödül aldım seninle gurur duyuyorum/z cümlesi eşliğinde ve alkışlarla…

Hayat, nereden nereye götürüyor diye yeniden düşündüm. Getirdi bir yerlere ve daha da ilerisi için ışık tuttu, anlam kattı yarınıma. Oysa hiç düşünmemiştim böyle olacağını. Elimde telefon iş ararken evin içinde koridor boyu attığım volta geldi aklıma. Çok mu saçma? Bilmem neden ama sarıldığım kitaplar, ailem ve tabii yalnızlığımın en yakın şahidi yastığım bugün gözyaşlarımı paylaştı benimle hem de bu kez gurur ve mutlulukla. 

Hiçbir zaman ben diyerek çıkamadım yola. Yani doğrusu şu ki paylaştıkça çoğaldığına inananlardanım. Tabii bir de emek ve dürüstlük var temelde. Kendini bilmek, kendinden ödün vermeden var olan seni kabul ettirmek. Cümlelerim devrik ama benim ruhum yeni doğmuş gibi. İçimde yeni bir şeylerin hep sürsün istediğim heyecanı var. En iyisini bırak iyisi olacağıma bile ihtimal verilmeyen bir yoldu girdiğim. Ödüm kopmuştu… Her anlamda battığım bir süreç… Asla düzelmeyeceğine de çok inanmıştım aynı zamanda… Hani izleriz ya romatik komedileri, ne bileyim işte başarı/motivasyon  filmlerini… Bugün o sahnede müzik çalmaya başladığında başrol bendim… 

Çok çalıştım ama hırs yapmadan, herkes emeğinin karşılığını alır düşüncesi ve inancına sarılarak. Mümkansız sadece içimizde ve o gitmeden de bir şeyler değişiyor. Tutunacak tek şey korkun kalsa bile sadece ona tutunarak atılacak o adım taşıyacaktır bugüne, yarına. 

Yarınların çok daha güzel olması dileğiyle… Gerekirse mümkansıza sarıl, ama ilerle…

yazar

Yazar: Bell's

Blog OkurBlog Yazar

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.