mavi brokoli

merhabalar, kafamdaki ve çevremdeki şeylerle,büyümekle ve büyüdükçe gerçekleri görmekle yıkıma ugradım. hep bir defterim vardı o an aklıma gelenleri kısa ve öz yazdıgım.ama hiç kimse ile paylaşmadım, blog yazmak hep aklımdaydı buradaki insanların güzel yazılarını okumak, içlerini yansıttıgı o yazıları okumak istedim,profesyönel degilim bu işlerden de hiç mi hiç anlamam,ama birilerini görmek istedim ,birileri de beni görsün istedim içimdeki savaşları yazılara aktarabildigim kadar yazmak istedim umarım başarabilirim başarmak için hep büyük işler yapmak gerekmez bence,kendini sevmek bile dünyada ki çogu zor işten daha agırdır,yaşamayı sevmek isterdim,insanları sevmek isterdim.eskisi gibi olmak isterdim çogu insan gibi.ama elimizden gelen tek şey direnmek malesef.sonunda bitsekte ,başardık demek için tüm bu yaygaraya karşı dik duruşumuz,ben artık kaçmak istemiyorum,kendi içimde yaşamak istemiyorum insanlarla konuşmak, beraber paylaşmak istiyorum ne varsa,sevgiyide ,üzüntüyüde,ne kadar susarsam o kadar bitiyorum.günden güne bitiyor insanlar.yalnızlıklarını kimseye anlatamıyorlar korkuyorlar.birilerinin onları görmesini bekliyorlar,ama sonunda geri dönüşü olmayan o yola giriyorlar.her şey için geç oluyor,sevmek ve gülmek bu kadar bulaşıcıyken neden bu kadar yalnızız bilmiyorum.sevmeyi bilmedigimizden midir,yoksa sevgimizi kimseye layık görmeyişimizden midir.      

okur

Yazar: nhtriycon

Blog OkurBlog Yazar

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.