Kendinle Başbaşasın

Bir şarkı dinlerken okuduğum yorum.. İyi olmak çok yoruyor insanı. Neye göre iyi olduğumuza karar veriyoruz? Hangi değer yargılarımız bizi öne çıkarıyor ya da geriye itiyor?

Bilebilir miyiz hangi adımın bizi ileri mi yoksa geri mi atacağını? Bilemeyiz, bilemeyeceğiz ama tecrübeyle sabitlediğim şeylerin başında gelen tek şey varsa o da ilahi adaletin bir gün, bir şekilde hem de umduğumdan daha güzel şekilde tecelli ettiği…

Çok yorucu, çok kırıcı, eğici, bükücü bazen.. Hatta isyan ettirici! Ama sonuçta gün geliyor ve adalet yerini bulduğunda gülümserken aklına geliyor tüm olumsuzlukların nasıl çiçekler açtırdığı hayatıma. Çok yanılmış, çok yenilmiş biri olarak bugüne baktığımda şu sıralar nankörlüğü yine, yeniden kucaklıyorum ama henüz ümidimi kaybetmedim. Kısa bir süreç var önümde hem de ikili. Hem iş hem eğitim… Bugün sürekli koyduğum üç nokta çok şey ifade etmeye çalışıyor ama yeterli mi onu da bilmiyorum. 

Sustukların büyür içinde.. Şarkısı bile var 🙂 Yerine göre konuşmak mantıklı, yerine göre susmak yine de. Güvenmek gerek ama teslim olmadan. Başarabiliyor muyum emin değilim. Bir şeyler evet ama çoğu yerde vicdan devreye giriyor. Evet vicdan ama kesinlikle iyi insan olma çabası değil. Aslına bakarsan kesinlikle herkes ederi kadar şu hayatta. Bilemiyorum sence de öyle mi? Aşk, iş, eğitim.. Yalnızız aslında! Bir yerde hep bencil duygularımızın esiriyiz. Mesela terfi konusu. Gitmesin istiyorum ama onu mutlu edecek olan şey beni de edecek. Yine de koşullu dua bencilliğimi öne çıkarıyor. Yoksa bu salt insan olmakla mı alakalı? Bilemem ama içimde kelebekler ve karabasanlar aynı anda dans ediyor.

Aslında bildiklerim ve bilemediklerim bir yarışa kalkışsa çok eğleniriz. Selda Bağcan güzel seslendirmiş ben de yazıya BİR KEZ DAHA dökeyim : yaprak döker bir yanımız, bir yanımız bahar bahçe!

Her kim olursan ol papuç bırakmaman gereken insanlara bırakma o papucu! Ne diye bırakacaksın? Bugün bıraktın diyelim, mutlu olacak mısın? Hayır. Huzur bulacak mısın? Hayır. Peki tamamen unutup devam edebilecek misin hiçbir şey olmamış gibi? Hayır. Çünkü sevdin, değer verdin, inandın. 

İnandıklarından vazgeçmenin zorluğunu iyi bilirsin.. O yüzden vazgeçmemen gerektiğini, en azından mücadele etmeden vazgeçmemen gerektiğini de iyi bilirsin. 

Bırak konuşsunlar. En güvendiğin dahil şunu unutma ki önemli olan senin bilmen olup biteni. Kendine hesap verebilmenden daha önemli bir şey olmadığını en iyi sen biliyorsun. Nereden başlaman gerektiğini de. Neyi iyi yapıp neyi yapamadığını da. 

Akışa bırakırken mücadeleyi bırakmadan yap bunu. Yani evet akışa bırak ama emek göstermeden değil. İnancın ne olursa olsun tevekkül kıymetli bunu atlama. Dün boktun bugün koktunlara da izin vermemen gerektiğini artık gör, lütfen.

Onun, o çok güvendiğinin sözlerine kıymet ver. Sadece var olma, yaşa! Bir tane hayatın var ve şu an belki de en önemli sürecindesin. Sanki bugün son gününmüş gibi yaşa! Bırak ya, kasma. İnan değmiyor.

İnsanlar geliyor, geçiyor. Sen kalıyorsun kendine, unutma!

yazar

Yazar: Bell's

Blog OkurBlog Yazar

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.