Karmaşık Hisler

Bu yazıya nasıl başlayacağımı tam olarak bilmiyorum açıkçası. İçimdekileri dökmek artık eskisi kadar kolay değil benim için. Zihnim eskisinden de karışık halde ve geleceğimi düşünmek bir yana, yarınımı düşünemez hale geldim. İçimdeki o küçük kızın biraz daha canı yanmaya başladı. Gerçekleri görmeye başladı çünkü. Hiçbir zaman hayal ettiğin her şeye sahip olamayacağına, sevdiğin herkesten bir gün ayrılacağını yeni kavradı o küçük kız. O hüngür hüngür ağlarken, her gün bir tuğla daha eklerken ben de yorulduğumu hissediyorum. Ben insanlara tam olarak hiçbir zaman içimdekileri anlatamadım. Çünkü ben bile anlayamıyorken insanlar içimde olan biteni anlayamaz. Gerçi birisi gelip bana neden böyle hissettiğimi sorsa ona bile cevap veremem.

 Kalbimde garip bir sızı hissediyorum ama ne olduğunu bilmiyorum. Zihnim o kadar karmaşık ki,  bazen gerçekten düşüncelerden başımın ağrıdığını hissediyorum. Gözlerim kan çanağına dönene kadar ağlamak istiyorum fakat kimsenin neden ağlıyorsun sorularına maruz kalmak istemediğim için susuyorum. Eskiden insanların ben ağladığımda içimi dökmeme yardımcı olacağını düşünürdüm fakat fark ettim ki bazılarının beni sakinleştirme çabası susmam içinmiş. Hiç kimse senin duygularını tam olarak umursamaz. İçimdeki küçük kız bunu fark ettiğinde bir kez daha kırıldı bir daha toparlanamayacağını kavrayarak.

 Ruhum da, bedenim de çok yoruldu artık. Sadece biraz dinlenmek istiyorum. Şu an sahil kenarında olmayı, denizin kokusunu içime çekip, saçlarımın rüzgarla dans etmesini, dalgaların kulağımda yankılanmasını isterdim. Şu an tek ihtiyacım olan bu..

okur

Yazar: phoenix

Blog Okur

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.