Karanlık bir yazı daha…

smart

Ölüme bir gün daha yaklaştım bugün…

Yine ağlıyor bu sulu göz yazar hanım…

canım acıyor.. Dünya da yaşıyoruz bu kadar ciddiye almamalıydım…

Benden daha beterleri var deyip köşeme çekilmeliydim belki de…

İmtihan deyip susmalıydım…

Elimi Allah°a açıp muhakkak her zorluğun ardında bir kolaylık vardır demeliydim…

İyi de ben bunları her gün yapıyordum..

Belki de artık vazgeçmeliydim…

Unutulmak istiyorum…

Bu kadar canım yanarken… Unutulmak istiyorum…

Ölmek istiyorum… Bunu haykırmak istiyorum delicesine…

Gücüm kalmamışken devam etmek aptallık olur….

Bugün vazgeçiyorum…

İçimdeki son umudu da kaybettim.. Hep yalan söyledim içimde hiç umut yok diye…

Ama vardı… Herkesten gizlediğim.. Sakladığım.. Üzerine titrediğim…

Bir umudum vardı…

Yazdıklarım da, okuduklarım da, konuştuklarım da…

Hatırlanmayacağım..

Zaten yaşamıyordu denilmesini isteyeceğim…

Çünkü öyleydi…

Artık bir umut olsun istemiyorum , buna asla izin vermeyeceğim..

Birinin umudum olmasına asla izin vermeyeceğim…

Bir sözün, bir cümlenin beni hayata bağlamasına izin vermeyeceğim…

İşte böyle vazgeçeceğim hayattan …

Kirpiklerim çok uzundur, ağlarken ıslak bir saç gibi duruyor ona gülüyorum şimdi…

Tuhaf değil mi..?

Ama hiç bir güiümseme  az önce ağlıyor olduğum gerçeğini değiştirmezdi…

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.