İzin ver, Gerçekleşsin.

Bazen ne yaparsan yap, olmuyor bazen hissi iğrenç. Buna  rağmen bitmek bilmeyen umutsa her şeyin ötesinde…

Sevgi, davranışa yansıyor. İstesen de istemesen de. Var olan hislerini ele avuca sığmaz hale gelene kadar anlamak kolay olmuyor. Anladığın zaman ise durup hop! diyorsun ama iş işten geçmiş oluyor. Hep böyle mi? Hep böyle miydi?
Kıyamamaya başladığında -ki bence daha önemlisi bunu hissettiğini ilk farkettiğin zaman- ne oluyor? Ne oldu hatırla. O tarifsiz panik! Eyvah! Peki ya sonra?

Harcandın mı? Yazık mı oldu? Kime? Neye? Ne zamandan beri? İçine attığın onca şey ne oldu?

Kimseye bir şey olduğu yok. Yaşadığın, hissettiğinle kalıyorsun. O zaman ne başkasını sevebiliyor, ne başkasının kokusunu alabiliyor ne de tutunabiliyorsun. Aşk! Ah, aşk!

Ne tuhaftır o his. Ne onunla ne de onsuz bir ihtimal. Her zaman başka bir ihtimal mümkünken sen durur o ihtimale öyle sıkı sarılırsın ki! Bilirsin içten içe o zaman gelecek, saracak ruhunu… Duyuyorum, ne zaman diyorsun. O noktada kelin ilacı olsa kendi başına sürer diye cevap verebiliyorum ancak. 

Aşkın matematiği yok ki! Bilemeyiz. Ne sen, ne ben ne de o. Suçlayamayız da. Herkesin hikayesi, yorgunluğu çok başka. 

Harcanmadın, yazık olmadı. Sevdin sadece. Hala seviyorsan da üzülmek yerine düşün derim kim hala bir şeyler hissedebilecek kadar şanslı? 

Hala toz pembe hayaller kurabiliyorsan, masallara inanıyor ve sabırla bekleyebiliyorsan vardır kalbinin bir bildiği. Her şeyin sırası var ve bunu çok iyi biliyorsun, biliyorum. 

İzin ver, gerçekleşsin. 

yazar

Yazar: Bell's

Blog OkurBlog Yazar

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.